(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 586 ـ 587)

۱۹۵۲.صادق عليه السلام گفت:«هر كه يك روز روزه دارد از رجب در اوّلش، بهشت واجب شود او را و هر كه يك روز ميانه اين ماه روزه دارد، شفاعت او قبول كنند در مثل عدد ربيعه و مضر و هر كه روزى در آخرش روزه دارد، خداى تعالى او را از پادشاهان بهشت كند و شفاعت او قبول كند در جمله خويشان».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 2، ص 587)

۱۹۵۳.اميرالمؤمنين على عليه السلام گفت:«هر كه او روزى از رجب روزه دارد از اوّل يا ميانه يا آخرى خداى تعالى گناه گذشته و آينده او را بيامرزد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 2، ص 587)

۱۹۵۴.باقر عليه السلام گفت:«غارمان آنان باشند كه وام ستده باشند و صرف كرده نه به معصيت، امام از بيت المال وام ايشان بگذارد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 603)

۱۹۵۵.صادق عليه السلام گفت:«اى دون همّت، تو خود را نمى شناسى. نگر تا خويشتن جز به بهشت نفروشى كه بهاى تو بهشت است».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 2، ص 642)

۱۹۵۶.صادق عليه السلام گفت:«از ولادت جاهليّت چيزى به او نرسيد؛ يعنى از پدران او
هيچ كافر نبودند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 396)

۱۹۴۸.در تفسير«وَزادَكُمْ فِي الْخَلْقِ بَصْطَةً»^۲باقر عليه السلام گفت:در تفسير «وَزادَكُمْ فِي الْخَلْقِ بَصْطَةً»^۳ باقر عليه السلام گفت: «هر يكى از ايشان به بالاى نخلى خرمايى بود دراز و به قوّت چنان بودند كه مردى از ايشان بيامدى و دست در رعن كوه زدى و به قوت بجنباندى و سنگ از كوه بكندى».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 413)

۱۹۴۹.روايت كرده اند از باقر و صادق عليهماالسلام كه:«انفال چند چيز است: هر زمينى خراب كه آن را مستحقّى نباشد و اهلى يا اگر باشد بميرند به جمله، و هر زمينى كه بى قتال اهلش بسپارند؛ و سر كوهها و رودها و بيشه ها و زمينهاى موات كه بر آن زرع نكرده باشند و آن را ارباب نباشد، و اقطاعها پادشاهان كه در دست ايشان نه بر وجه غصب باشد، و ميراث كسى كه او را وارثى نباشد و از جمله غنايم پيش از قسمت آن كنيزكى نيكو و اسبى قيمتى و جامه گران مايه از آنچه آن را نظيرى نباشد در غنيمت از هر جنسى متاع».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 2، ص 508)

۱۹۵۰.روايت كردند از حسين بن على عليهماالسلام كه گفت:«هر كه يك روز از رجب روزه دارد، خداى صد هزار حسنه بنويسد او را و هر كه دو روز روزه دارد، صد هزار گناه از او بسترند و هر كه سه روز روزه دارد، هفت در دوزخ بر او ببندند و هشت در بهشت بر او بگشايند تا به هر كدام در كه خواهد، به بهشت درآيد و هر كه نيمه رجب روزه دارد، منادى ندا كند كه كردار با سر گير كه آنچه گذشت بيامرزيد تو را».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 2، ص 586)

۱۹۵۱.صادق عليه السلام گفت:«هر كه يك روز از رجب روزه دارد، خداى از او خشنود شود و هر كه دو روز روزه دارد، از اين ماه خداى از او خشنود شود و او را خشنود
كند و هر كه سه روز روزه دارد از اين ماه، خداى از او خشنود شود و او را خشنود كند و خصمانش را از او خشنود دارد و هر كه هفت روز روزه دارد، هفت در آسمان از براى روح او بگشايند تا به ملكوت اعلا رسد و هر كه هشت روز روزه دارد، هشت دَرِ بهشت بر او بگشايند و هر كه پانزده روز روزه دارد، خداى تعالى جمله حاجات او قبول كند، الاّ حاجتى كه در او مأثمى خواهد بود يا قطيعت رحمى».