(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 79 ـ 81)

۱۹۸۲.زيد الشحام روايت كرد از صادق عليه السلام از پدرانش از حسين بن على عليهم السلامكه او گفت:«يك روز من با برادرم حسن بن على در بعضى كوههاى مدينه مى رفتيم. جابر عبداللّه انصارى و انس بن مالك از پيش ما برافتادند، امّا جابر، مالك نبود بر خود تا در پاى ما افتاد و بوسه بر دست و پاى ما مى داد. انس او را ملامت كرد، گفت: تو با شيبت و مكان تو از رسول اين ميكنى؟ جابر گفت: بسيار مگوى اى انس كه من آن شنيده ام از رسول عليه السلام در حقّ ايشان كه گمان نبردم كه هرگز هيچ آدمى را باشد. انس گفت: آن چيست؟ جابر گفت: شنيدم از رسول عليه السلام كه گفت: چون خداى تعالى خواست تا مرا بيافريند، نطفه اى بيافريد از نور سفيد و در صلب آدم نهاد. آن گه مى گردانيد آن را از اصلاب طاهرين به ارحام طاهرات، تا به صلب عبدالمطلب رسانيد. آن گه آن را به دو فرقه كرد: يك فرقه به عبداللّه داد و يك فرقه به ابو طالب داد. از عبداللّه من آمدم و از ابوطالب، على. آن گه نور من به فاطمه انتقال كرد. از على و فاطمه، حسن و حسين آمدند و ايشان طاهر مطهّرند. امّا نطفه فاطمه، به حسن انتقال كرد و نطفه على، به حسين افتاد. آن گه از او انتقال مى افتد به ائمّه تا به دامن قيامت».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 89 ـ 90)