سرمدى» است. كه پيش از آفرينش جهان چنين بودند. بيان مفاهيم ماورايى و سرمدى در قالب «الفاظ» و «معانى» و «بيان»، حتى «بديع» هرگز نگنجند. نبى و وصى واژه هاى عرشى و كلمات خدايند وصف و تفسير آنها در كلمه و كلام «فرشى» نيايد چرا كه خداوند فرمود: وَلَؤ أنّما في الأرض من شجرةٍ أقلام و البَحْرُ يَمُدُّهُ مِن بَعْدِهِ سَبْعَة أَبْحُرٍ ما نَفِدَتْ كَلِمات اللّه (لقمان، آيه ۲۷).
نه بشر توانمش گفت، نه خدا توانمش خواندمتحيرم چه نامم شه ملك لا فتى را
بگذريم از اين مقوله كه اين مقاله را شرح ديگر بايد كه در كتاب آيد. همين مقدار كافى است كه وصيت با تواتر ثابت است.
نتيجه آن كه:
1. موضوع وصى و جانشينى حضرت على(ع) به ويژه در قرن نخست بسيار معروف بوده. اين دليل است كه رسول خدا او را وصى و جانشين خود قرار داده بود.
2. در برخى اشعار منعكس شده كه وصايت او از جانب خداوند بود.
3. دست كم ده نفر از شاعران صحابى پيامبر(ص) امام على(ع) را با وصف وصى ستوده اند. و سخن آنها در حكم روايت است.
4. اين اشعار گرچه به عنوان حديث و روايت شناخته نمى شوند، اما مفاهيم آنها همان مفاهيم روايات هستند.
5. در چند مورد، مخالفان به اين موضوع اعتراف كرده كه خود دليل مستقل است.
6. اين اشعار به طور كلى از كتاب هاى اهل سنت برگرفته شد كه وصيت را قبول ندارند وگرنه در كتاب هاى شيعه بسيار گسترده است.
7. گرچه آن اشعار از منظر سند بررسى نگرديد، اما فراوانى آنها در حد تواتر است و نيازى به بررسى سند ندارند.
8. اين اشعار براى اثبات وصيت، تواتر معنوى بلكه تواتر لفظى دارند، به دليل آن كه توسط افراد زياد و در موقعيت ها و زمان هاى مختلف سروده شده اند و دليل اند كه مفهوم آنها در سخن و اقدام پيامبر واقعيت داشته و در مقوله سند و مفهوم تمام مى باشند.