بيت

به اندك التفاتى زنده دارد آفرينش را
و درود نامعدود و تحيت نامحدود تحفه بزم ارم .

نظم ^۱

مقتدا و پيشواى اهل وجود و سيد و سرور ارباب شهود ، أعني بنده خاص خداوند ودود ، و عبد مقرب پروردگار معبود ، حبيب حضرت رب العالمين ، مخاطب به خطاب مستطاب « وَ مَآ أَرْسَلْنَـكَ إِلاَّ رَحْمَةً لِّلْعَــلَمِينَ »^۲ و آل طيبين و عترت طاهرين او ، صلوات اللّه و سلامه عليه وعليهم أجمعين ، لاسيما أسداللّه الغالب و مظهر العجائب أميرالمؤمنين و إمام المتقين و يعسوب الدين و قائد الغر المحجلين ، آن كه نام نامى اش از حل اين معمّا ظاهر و پيدا ، و اسم سامى اش از مضمون اين بيت ، آشكار و هويداست :

معمّا

چو نام او گذرد بر صوامع^۳ملكوتبه قدر مرتبه هر يك ز جا بلند شوند^۴
اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَ لُكَ مِنْ مَنِّكَ بِأَ قْدَمِهِ ، وَكُلُّ مَنِّكَ قَدِيمٌ، اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِمَنِّكَ كُلِّهِ .
اى خداوند قادر متعال ، عالم سر و واقف احوال! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را به حقّ ابتدا كردن تو به بخشش و احسان پيش از خواستنِ خواهندگان ، به حقّ قديم تر فردى از افراد عطا و احسان و ديرين تر مصداقى از مصاديق جود و امتنان تو ؛ يا سؤال نماينده ام تو را ـ اى خالق متعال ! ـ به قديم تر فردى از افراد نوال تو و حال آن كه همه افراد بخشش خاص تو قديم و ديرين ، و با شاهد دل آراى سبق نديم و قرين