مهاوى دركات جحيم و سربلندى به نيل درجات عاليه جنّات نعيم است ؛ «فَمَن زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَأُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فَازَ وَمَا الْحَيَوةُ الدُّنْيَآ إِلاَّ مَتَـعُ الْغُرُورِ» ¹ .
و بر متيقّظ آگاه پوشيده نيست كه طلب امن از تشويه و تقبيح ، بعد از وصف حقّ ـ سبحانه و تعالى ـ به اظهار جميل و ستر قبيح ، رمز و اشاره به اين معنى است كه هر گاه منعم حقيقى ـ جلّت نعماؤه ـ در دنيا ، حُسن كردار بندگان ، بر سُكّان ملأ اعلى آشكار گردانيده ، زشتى اعمال ايشان را به پرده لطف نهانى پوشيد ، اميد آن است كه در عقبا ، حسن خلقت ايشان را به آتش قهر و سخط ، به زشتى مبدّل نساخته ، از خزانه واسعه جود و كرم ، حُلَل ايمان و حُلىّ احسان بخشد ؛ پس بايد كه همواره كف تضرّع و سؤال به درگاه حضرت ذي الجلال ، به درخواست اين مقصد ارجمند ممدود ، و پيوسته آرزوى حصول اين مدّعا در مظانّ اجابت دعا ، صدر الصدور صحايف آمال و قصود بوده باشد ، ليكن چون انبساط اشعّه انوار اجابت و قبول ، بر صفحات وجوه مطالب و سُؤول ، ² موقوف به تخليه باطن از اقذار مهلكات رذايل و تحليه آن به زيور منجيات فضايل و تطهير ظاهر از ادناس قبايح اعمال و تزيين آن به محامد آثار و محاسن افعال است و انطباع صور اين مقدّمات در مرآت حصول ، موقوف به مجاهده و مخالفت نفس امّاره و مباغضت و معادات اين خدّاعه غرّاره است ، (لاجرم بايد كه جويندگان طريق فوز و نجات در جميع اطوار و حالات ، احتراز از بغى اين عدوّ قوىّ) ³ و فريب اين غَرور غوىّ نموده ، همّت بر مجاهده و مدافعه آن ، كه افضل اقسام جهاد است گمارند ؛ چنانچه از حضرت خاتم انبيا ⁴ و سيّد اصفيا صلى الله عليه و آله مروى است كه آن حضرت فرمود: أَفْضَلُ الْجِهَادِ مَنْ جَاهَدَ نَفْسَهُ الَّتِي بَيْنَ جَنْبَيْهِ ⁵ : بهترين جهادها جهاد كسى