و به جهت انتظام قواعد تصرّف و تدبير بدنى و استحكام ضوابط عدل و سياسات مدنى ، اوّلاً به افاضه عقل كه مفتاح خزاين نقود معرفت و درايت است مورد تفضّل و امتنان ساخت ، تا به معونت و دستيارى آن ميزان مستقيم تميز خير از شرّ و نفع از ضرّ و حسن از قبح و عدل از ظلم و صلاح از فساد و صواب از خطا نموده ، از بوادى مظلمه حيرت و گمراهى ، به وادى ايمنِ خبْرَت و آگاهى شتابد . و ثانياً به اقامت شرع كه مصباح سنا افروز وادى دعوت و هدايت است ، مشمول عنايت بى كران گردانيد ، تا به دلالت و راهنمايى آن ، برهان قويم ايمان را از كفر ، و طاعت را از عصيان و ثواب را از عقاب و رشاد را از ضلال و حلال را از حرام و حقّ را از باطل شناخته ، از حضيض رذايل و نقايص خُلقى و فعلى به اوج فضايل و كمالات علمى و عملى راه يابد .
و به مقتضاى «وَلَوْلاَ دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الْأَرْضُ»^۱ ملوك عالى مقدار و سلاطين والا تبار را بر اورنگ سطوت و اقتدار ، تمكّن و استقرار داده ، لواى سعادت انتهاى آن زمره شريفه ، به طراز «السّلطانُ الْعادلُ ظِلُّ اللّه » ^۲ مطرّز ساخت كه به فروغ نيّرين عقل و شرع راه يافته ، حريم حق جويى و خداشناسى گرديده ، همّت بر اِعلاى معالم قسط و دادخواهى و امضاى مراسم حدود و نواميس الهى گمارند ؛ تا بدين وسيله جليله در اقطاع و اصقاع ^۳ بسيطه جادّه عدل و انتصاف مسلوك ، و شيوه جور و اعتساف ^۴ متروك ، و شمل تمدّن و تعاون مجموع ، و حَبل تباغُض و تعادى مقطوع ، و بُنود ^۵ فروض و سنن منصوب ، و جُنود بِدَع و فتَن مغلوب ، و صوارم اوامر