ديگرى. و اين سادات و اصحابِ قلم كه امروز هستند، بر سيرتِ سنيّه و طريقتِ پسنديده ايشان روند در همه معانى. و الحمدُ للَّهِ ربِّ العالمينَ.
[ 44 ]
[ تهمت غلو و الحاد و باطنىگرى به شيعه ]
[ اشتراك مؤلف فضائح در عقايد و اصول با ملاحده ]
[ ستم سلطان سلجوقى به سعد الملك رازى از بزرگان شيعه ]
[ قدرت و وزارت مجد الملك براوستانى و حسد خواجگان دولت سلجوقى بر وى ]
[ معرفت خدا بر مبناى عقل ]
[ پشيمانى سلطان سلجوقى در ستم به ابو القاسم عبدويه از شيعيان اصولى ]
[ ستم شاهان بر شيعيان و اهل سنت ]
[ عدم رابطه چند علوى معتقد به اسماعيليه با مذهب شيعه ]
[ گزارش عبدالجليل در وضع باطنىگرى و واضعان مذهب اسماعيليه ]
[ خاستگاه اسماعيليه و واضعان فريبكار آن ]
[ الحاد و اعدام قرمط بن حمدان در عهد عمر عبدالعزيز ]
[ تفاوت حمدانيان شيعى با حمدانيان اسماعيلى ]
[ الحاد و باطنىگرى ابو الفتوح حمدانى ]
[ عالمان شيعه و فتواى قتل ملاحده و اسماعيليه ]
[ گرايش مسعود زورآبادى شاگرد جوينى سنّى به الحاد و باطنىگرى ]
[ گزارش عبد الجليل از داعيان و مدافعان اسماعيليه و قتل آنها توسط حكومت وقت ]
[ خاستگاه شيعى نداشتن قائلان به اسماعيليه ]
[ عموميت داشتن خشم سلاطين به وزيران ]
[ دشمنى اسماعيليه با شيعه و طرح ترور سياسى شيعيان ]
آنگه گفته است:
فصل. بدان اى برادر كه رافضىاى ۱ دهليزِ ملحدى است و بلكه خود اساسِ الحاد است و از رفض در الحاد شوند و هر كس كه سر۲ به گريبانِ رفض بر آورده است، غاية ما فى الباب آن بوده است كه به ملحدى منسوب۳ شده است و خونِشان بريختهاند و هيچ كس را نيافتهايم كه سر به گريبانِ سنّت و جماعت بر آورده است كه او به الحاد متّهم شده است؛۴ بل چون در رفض غالى شدند، به الحاد كشيدند. اوّلاً تاج الملك رافضى بود پارهپارهاش بكردند و آوازه ملحديش برآمد.۵سعد الملك بود كه سلطان محمّدش برآويخت رافضى بود؛ آنگه گفتند: ملحد است و آوازه برآمد كه به دِژ كوه ملاطفه۶مىنويسد. مجد الملك قمى بود كه پارهپارهاش بكردند، رافضى بود؛ آنگه گفتند: ملحد است. زين الملك بود كه به ساوهاش برآويختند، رافضى بود؛ آنگه گفتند: ملحد است. حاجب زرّينكمر و بوسعد حدّاد و آن خواجگان كه همه را بويح۷ بكشتند، همه رافضى بودند و باز گفتند: همه ملحد بودند. در شهر رى ۸رستم خادم، و بُلقسم عبدويه، و بُلقسم شوّاء و غيرهم كه امير قجقرشان۹ به
1.نسخ: «رافضى». و مكرّر گذشت كه ياى دوم «رافضىاى» ياء مصدريت است؛ يعنى رافضى بودن.
2.ع - ث: «و هر يكى كه سر». ب: «و هر يكى سر». م: «و هر كس سر».
3.ث - م - ب: «غاية ما في الضمير خود را كه به ملحدى منسوب»، و در ح - د، به جاى «منسوب»: «متهم».
4.م - ب: «شده باشد».
5.ع - ث: «و آوازه ملحدى برآمدش».
6.براى ملاحظه معنى «ملاطفه» رجوع شود به تعليقه ۵۱.
7.ح - د: «برنج» و نسخ ب - ث - م، اين كلمه را اصلاً ندارند و بنا بر دو نسخه ح - د نيز معنى واضح است؛ ليكن در نسخه ع در اينجا چنان است كه در متن هست و به قرينه ضبط آن در جواب كه «بويج» ضبط شده است، به نظر مىرسد كه نام جايى باشد و براى نظر در معنى احتمالى آن رجوع شود به همان تعليقه ۵۱.
8.صفحه «۱۱۸» چاپ قديم
9.ث - ب - م: «كه امير قهقرستان». ح: «كه محقرشان».