پدرانش بودند و نه بر مذهب و اعتقادِ او بودند و نه با على و آل و فاطمه بُغض و عداوتى داشتند. خدايِشان مكافات خير كناد به قيامت به هر چه كردند «إنَّ اللَّهَ لا يُضيعُ أجْرَ الْمُحْسِنينَ»۱ . امّا چون جزا بر عمل نيست دريغا رنج و روزگارِ ايشان! كه بُلحسن أشعر بعد از آن بيامده است و گفته كه مالك الملك اگر خواهد ايشان را به دوزخ فرستد و به بدل ايشان كفّار و گبركان را به بهشت برد تا هيچ فرقى نباشد از ميانِ مؤمن مجاهد مطيع و از ميان كافرِ معاندِ عاصى، به كورى رافضيان قم و سارى!۲
[ 52 ]
[ عدم جهاد خلفاى اموى و عباسى ]
[ على(ع) مؤثر اصلى در فتوحات اسلامى ]
[ جنگاورى ياران على(ع) ]
[ جنگهاى على(ع) با منكران امامت ]
[ مرجعيت و مقام علمى فرزندان على(ع) و نقش آنها در علوم دين ]
[ ائمه، عالمان واقعى و نصرت دهندگان اسلام ]
۳آنگه گفته است:
و در اين فتوح امير المؤمنين على و فرزندانش كجا بودند كه يك ده نه در مشرق و نه در مغرب استدند و خود حاضر نبودند و يك علوى درين غزاها اوّل و آخر نبوده است. تا بايستى كه به جهاد و غزا مشغول بودندى، به حسد بردن بر بنى عبّاس مشغول بودند و سر در سرِ حسد كردند على بوطالب - رضوان اللَّه عليه - از حربِ جمل و صفّين و نهروان با هيچ غزاتى نپرداخت و از فرزندانِ او در دين هيچ اثرى پيدا نشد.
امّا جواب اين بىادبى كه از سرِ بغض و عداوت و غلوّ و نصب و خروج درين كلمات ظاهر كرده است، از فروض و واجبات باشد. اوّلاً ۴ بندانسته است كه از اولادِ بوبكر هرگز كسى جهادى و غزاتى نكرد، مگر محمّد بوبكر كه شاگردِ امير المؤمنين بود. و از فرزندانِ عمر يك تن، يك روز به جهادى نرفت، و آنچه عبداللَّه عامر كرد، همه عوام گويند: عبداللَّه عمر كرد، و او خود زاهد و كوتاهدست بود از دنيا، طلب جاه
1.ذيل آيه ۱۲۰ سوره مباركه توبه.
2.ح - د: «كورى خارجيان همدان و سارى» و چون نسخه علّامه قزوينى رحمه اللَّه عليه از روى همين نسخه استنساخ شده بوده و سارى از مساكن رافضيان و شيعيان بوده نه از مواطن ناصبيان و خارجيان، در زير كلمه «سارى» نوشته: «كذا و شايد صحيح ساوه».
3.صفحه «۱۵۳» چاپ قديم
4.ع: «اوّلاً اگر گويند» و چون «اگر گويند» زايد و بدون ربط به نظر مىرسد، نسخ م - ب - ح - د آن را ندارند و نسخه ث نيز جاى دو كلمه را سفيد گذاشته است.