و به دگر جاى گفته:
لو كان ذنبي حُبَّ آلِ محمّدٍفذلك ذنبٌ لستُ منه أتوب۱
و اگر به ذكرِ اشعار و ابياتِ شافعى مشغول شويم، كتاب بيفزايد.
و شيخ بوجعفر طوسى - رحمة اللَّه عليه - در كتاب أسماء الرجال آورده است: «و كان محمّد بن ادريس الشّافعيّ من أصحابنا» و اگرچه مجبّره انكار كنند و شكّ نيست كه شافعى اگر شيعى نبود، بارى مجبّر و مشبّهى نبود و اشعرى هم نبود.
و زبيده، زنِ هارون الرّشيد - رحمة اللَّه عليها - شيعيّه و معتقده بوده است و چون هارون الرّشيد را مذهبِ او محقّق شد، سوگند خورد كه او را به دو كلمه طلاق دهم، ۲ بيشتر نه. بر كاغذى نوشت كه ۳ «كُنْتِ فَبِنْتِ؛ بُدى ۴ و بريده شدى»، و به زبيده فرستاد. زبيده از غايتِ محبّتِ مرتضى و زهرا در زيرش نوشت: «كُنّا فَما حَمِدْنا، وَ بِنّا فَما نَدِمْنا؛ ۵ بُديم و بدان شكرى نه، و بريده شديم و در آن پشيمانى نه». و مدّتى اندك بماند و به جوارِ رحمتِ خدا شد. ۶ و عجب است كه همه مجبّران از خيراتِ وى انتفاع مىگيرند و به بدلِ آن رافضيان را لعنت مىكنند! امّا لعنت خود به جاىِ خود نزول مىكند.
و بعد از آن فضل بن معقل پادشاه بزرگ صاحب خدم و حشم بسيار است و نوبت و علم و خطبه و سكّه به نام او بوده است؛ تا در آثار هست كه به يك موقف به نامِ او هزار حاجى احرام بسته ۷ و لبّيك بزدند به نام فضلِ معقل بزرگ. و او شيعى و معتقد
1.المناقب، ابن شهر آشوب، ج ۳، ص ۲۶۹؛ بحار الأنوار، ج ۴۵، ص ۲۵۳ ح ۱۲ و در اين دو كتاب «لئن» و «عنه» بدل «لو» و «منه» آمده است.
2.ح - د: «دهد». و تعبير به صيغه متكلم براى آن است كه نقل قول هارون الرشيد مىكند.
3.ح - د: «و هم به تبريز كاغذى به وى نوشت».
4.ح - د: «بودى».
5.اين جريان در قضيه حجاج بن قِرية و هند دختر أسماء نيز آمده است. مراجعه شود به: عيون الأخبار، ابن قتيبة، ج ۱، ص ۲۱۴؛ وفيات الاعيان، ج ۲، ص ۴۴.
6.براى تحقيق در اين كه آيا چنين طلاقى واقع شده يا نه، رجوع شود به تعليقه ۹۵.
7.ع - ث - م - ب: «بست».