سلطنت بوده. فريقين از ائمّه و علماى ايشان و متصوّفان او را «صاحب» و «خداوند» نوشته و خوانده و از وى صِلات و عطايا و تسويغ و ادرار ستده. و زَيْنُ الملك ابوسعد هند و قمى كه به ده شهر و قلعهاش هر روز نوبت زدندى، ۱ و مدرسه قاضى محمّد وزّان او فرموده و بر همه سنّيان تا به قيامت ۲ دستِ منّت و نعمت يافته. ۳ و استاد على قمّى، و رئيس ابواسحاق مشكوى با فضل و درجه، و پسرش جمالِ على مشكوى با نبالتِ اصل و جزالتِ فضل، و خواجه شرف الدّين ابو طاهر مهيسه قمى ۴ كه وزير سلطان سنجر بوده، و خواجه على نبكران ۵ كه وزيرِ مَلِكانِ ديالم بود و خيرات بسيار فرموده، و به عدلى ۶ يوسفى آوى ۷ كه جامع و مناره بزرگ فرموده است به آوه. ۸ * و دهخداى عبدالصّمد بزرگ به آبه، و برادر أبو طاهر مهيسه اوحد الدّين أبو ثابت مهيسه كه وزير فارس بود، * ۹ و بعد از وى معين الدّين أبونصر كاشى وزير محتشم ۱۰شهيد شده به تيغ ملاحده ملاعين. و برادرانش بهاء الدّين و مجد الدّين، و آثارِ خيراتِ ايشان از مدارس و مساجد و پولها ۱۱ و رباطها و مشاهد و ردّ مظالم و صِلات كه در اين كتاب احتمال نكند، و خالِ ايشان صفىِ كاشى معمارِ مدرسه كاشان، و عميد بركه رازى، و عميد بوالوفاء، و نور الدّوله رازى، و صفيّ الدّين أبو المحاسن الهمدانى كه مشهد عبداللَّهِ موسى ۱۲ بن جعفر فرموده است باوجان، ۱۳ و شرف الدّين نوشروانِ خالد وزيرِ حضرتِ خلافت، و عماد عارض كه وزير شد، و صفى بوسعد، و مهذّب عبدالكريم درگجينى، ۱۴ و
1.ح - د: «هر روز او را سه نوبت بزدندى».
2.ث - م: «و سقامت».
3.گويا مراد موفقيت او به منت و نعمت بر اهل سنت است؛ زيرا دست يافتن كنايه از ظفر و غلبه است.
4.ث - م - ب: «ميعيسه».
5.ث - م - ب: «بيكران». ح: «سكراسه». د: «سكر ابن ابيه».
6.ب - م: «به عدل». ح - د: «ابو عبيد».
7.ح - د: «رازى».
8.ح - د: «به آبه».
9.عبارت ميان دو ستاره يعنى از «و دهخداى عبدالصمد بزرگ به آبه» تا اينجا فقط در دو نسخه ح - د هست.
10.صفحه «۲۲۱» چاپ قديم
11.ع: «و پول». ث - م - ب - ح - د: «و پل».
12.ث - م - ب - د: «عبداللَّه بن موسى».
13.ع - ث - ب: «بارجان».
14.ح: «ارطمى». د: «ارلحمى».