و حوادث و قتل بر انبيا رواست. تا عاقلِ عالِم چون اين جواب برخواند وى را درين مسأله هيچ شبهتى بنماند. و الحمدُ للَّه ربِّ العالمين.
[ 79 ]
[ ادعاى مؤلف فضائح درباره روش يونس عبدالرحمن در نقد اخبار صحابه ]
[ رابطه قمى بودن با شيعى بودن ]
[ داستان وسوسه كردن شيطان عمر را در نماز ]
آنگه گفته است:
در كتاب تأييد النّبوّة و تسديد الإمامة ۱ كه يونس بن عبدالرّحمن القمّي الرّافضيّ كرده است، هر خبرى كه رسول در حقِّ يكى از صحابه گفته است، او آن را تأويلى نهد؛ تا اندران خبر كه رسول گفته است: «إنّ الشّيطان ليفرّ من ظلّ عمر»، گويد: اين نه خبرِ رسول است كه شيطان خود از رسول بنمىگريزد، از عمر چگونه بگريزد؟
امّا جوابِ اين كلمات آن است كه از غايتِ جهلِ اين مصنّف يكى اين است كه ذكرِ شخصى كرده است و گفته است: قمى، آنگه گفته است: رافضى، و نداند ۲ كه چون قمى بگفتى مستغنى باشى ۳ از ذكرِ مذهب ۴ كه در حكايت آمده است كه مردى اصفهانى يكى را پرسيد كه از كدام شهرى، گفت: من از شهر دندان كنان. مرد فروماند. گفت: معنى مفهوم نيست. مرد گفت: معنى آن است كه چون من گويم: از قم، گويى: آه. پس چون ذكرِ قم برفت ذكرِ مذهب بىفايده باشد كه قمى الّا شيعى نباشد و الّا رافضيش نخوانند.
امّا آنچه گفته است كه «اخبارى كه در حقِّ صحابه است آن را تأويل خطا كنند» آنگه گفت ۵ كه: «يونس عبد الرّحمان گفته است كه اين خبر نه خبر مصطفى است»، بيچاره كسى كه تصنيف كند و آنگاه خبر از تأويل ۶ بازنشناسد كه تأويل آن باشد كه لفظِ خبر مقبول باشد و در معنى اقوال مختلف شود. پس اين خبر را كه رسول در حقِّ عمر گفته
1.در آثارى كه در ترجمه يونس بن عبدالرحمان از او نقل كردند، چنين كتابى را نام نبردهاند، و همچنين در فهارس كتب شيعه ديده نمىشود.
2.ع - ح - د: كذا در نسخ و شايد «ندانسته» بوده است.
3.م - ح - د: «باشد»، ث - ب ندارند.
4.ع: «از مذهبى ديگر». يعنى از مذهبى به جز مذهب تشيع.
5.ح - د: «گفته» م: «گفته است».
6.ح - د: «تأويل از خبر».