حدّى كه مردم در ايشان بد اعتقاد شوند، و ايشان را كافر و ضالّ و مُضلّ دانند. و اين كلمه در آن حدود بر زُفانِ ۱ خوارج نهادن كه «رَحِمَ اللَّهُ الشّيخينِ، و لَعَنَ اللَّهُ الختنينِ ۲ ». تا من كه محمّد دندانم، مشبّهه را از طريق توحيد برگردانم تا از خداى برگردند، و تو كه ميمون قدّاحى، ولايتِ مصر و مغرب را، و آن مايه كه بتوانى از رهِ رسالت مهجور گردان كه ركن دوم است، و من كه بوزكريّاىِ شيرفروشم، مردمِ آن ولايت را از طريقه امامت نفرت افكنم تا اين هر سه قاعده كه طريقِ دين و جادّه حقّ است، مضمحلّ و باطل گردد، و هر سه سر به گريبانِ اسلام بر آورده باشيم. و اينچه ۳ ما تقرير كرديم هم انكار باشد بر قرآن، و هم انكار باشد بر قبله و اخبار ۴ و صحابه كه ۵چون تيرى ۶ بيفتاد بزرگ، درختهاى كوچك كه بدو معتضد ۷ باشند، ناچار بيفتند. اين بود آمدن و رفتنِ ايشان و اتّفاق و مذهب ۸ و انداختِ آن سه ملعون؛ نه آن كه خواجه مصنّف بيان كرده است سخنانِ ركيكِ بىمغز، به عشقِ مذهبِ جبر و هوى و تعصّبگرى كه همه عاقلان دانند كه شناختن و دوستى و پيروىِ على و عمر ۹ موقوف است بر عدلِ خداى و بر توحيدِ او، و بر رسالتِ مصطفى و بر عصمتِ او، و - بحمد اللَّه تعالى - اين سه ملعون را منزول و دعوت ۱۰ و نشست، ۱۱ نه به قم بود و نه به قاشان، و نه به آوه و نه به رى، و نه به ورامين و نه به سبزوار، و نه به سارى و بلاد مازندران؛ تا هيچ
1.م - ب - ح - د: «بر زبان».
2.نظير عبارت معروف در ميان علماى ملل و نحل و دائر بر زبان اهل اين فن و همچنين جماعتى از متكلمان است هنگام شرح عقايد خوارج: «يحبّون الشيخين، و يبغضون الصهرين».
3.ث - م - ب - ح - د: «و اين كه».
4.ح - د: «اخيار» (به ياى مثناة تحتانى كه جمع خير باشد).
5.صفحه «۳۰۹» چاپ قديم
6.ث: «تترى». ح: «تبرى».
7.ح - د: «منعقد».
8.ب - م - ح: «و اتفاق مذهب».
9.م - ث - ب «و عمر» را ندارند.
10.ح - د: «و مقام».
11.يعنى نشستن و كنايه از اقامت است.