محال و بىاصل است كه فراهم آورده است. و ندانسته است ۱كه برفِ بسيار يك باران پست كند ۲ و شبهت را آنجا اثر باشد كه حجّت نباشد، و سركه آنجا ترش باشد كه آب به دست نيايد. و بارى تعالى ما را مدد كرد تا هر شبهت كه آورده است، به حجّتْ باطل گردانيديم؛ با آن كه مفهوم و معلوم است از كتب و آثار و تواريخ و نقلهاىِ درست كه مأمون خود خواست ۳ كه رضا را بياورد و امامت بر وى عرض كرد و عاقل داند كه هيچ وزيرى را زهره آن نباشد كه خليفهاى را بدان بزرگوارى و فاضلى گويد كه دست از ملك و خلافتِ موروث [ و ]مكتسب بدار و به ديگرى سپار، كه اگر مانندِ اين به نقلى يا به خطّى معلوم شود، وزير و غير وزير را به خون بر خطر باشد. و چون جاه و فضل و علم و عفّت و زهد و اجابتِ دعا و آثارِ براهينِ رضا متواتر شد، بفرمود تا رضا را زهر دادند. و در همه تواريخ و آثار چنين است از مخالف و مؤالف كه رضا را مأمون كشت و كس نگفت تا اين مدّت كه فضلِ سهلش كشت، ۴ الّا اين خواجه كه رافضى بوده است و سنّى شده است! و هر كس كه چنان كارِ بزرگ بر فضل بندد، بر خود خندد. و اين قدر در جوابِ اين كلمات كفايت است «لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَ يَحْيى مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ».۵
[ 139 ]
[ سنت ناصبيان و بيعتشكنى و تهمتپراكنى آنها و دشمنى خوارج با اهل بيت(ع) ]
[ شهادت مظلومانه امامان معصوم ]
[ نقش دشمنان و ناصبيان در به شهادت رساندن امامان معصوم ]
[ نقد عبدالجليل بر عباسيان و اشاره به عدم مشروعيت آنها ]
[ ناصبيان مسلط بر عباسيان و بدعهدى آنها ]
آنگه گفته است:
وگر اين قائم كه دعوى مىكنيد بيايد، به او هم اين كنيد، كه نه قائمتان بهتر است از على و حسن و حسين و علىِ موسى الرّضا كه به درست كردم كه با هر يكى چه كرديد. پس ظالمان اهل البيت به حقيقت شماييد و همه ملعون و مذمومايد. آنگه هر وقت چون علوىاى خروج مىكرد، رافضى را در پسِ او
1.صفحه «۳۸۹» چاپ قديم
2.ح: «به يك باران تمام بود».
3.م: «كه مأمون از خود خواست». ع - ث - ب: «مأمون را از خود خاست (بدون واو در «خاست»). ليكن در نسخه م: «خواست» (با واو)، ح: «مأمون از خود خواست»، د، هم ندارد، زيرا در اينجا ساقط و افتاده دارد.
4.فضل بن سهل پيش از حضرت رضا به قتل رسيده، و براى تحقيق آن رجوع شود به تعليقه ۱۵۸.
5.از آيه ۴۲ سوره مباركه انفال.