كرامت و جلالتِ او خداى تعالى خلافت در خاندانِ او نهاد تا قيامت ۱ كه ۲ راعىِ امّت باشند و بودند، و آلِ بوطالب ۳كه از ابتدا تا انتها يك ديه نتوانستند گشادن، رأىهاىِ قوى داشتهاند..! تا بدانى جهل رافضى.
امّا جواب اين كلمات كه بىعلم از سرِ غفلت و جهل و ناانصافى ايراد كرده است، آن است كه:
اوّلاً گفته است - «بوطالب را با ظهورِ كفرش مؤمن گويند و عليه السلام نويسند». نمىدانم كه ظهورِ كفرِ بوطالب خواجه را از كجا معلوم شده است؟ از آنجا كه چون رسول - عليه السلام - طفل از مادر و پدر بماند و همه أعمامش از وى تبرّا كردند، بوطالب او را برگرفت و به خانه برد و تربيت كرد و خدمت كرد تا بزرگ شد؟! از علاماتِ ظهورِ كفرش مگر يكى اين باشد!
دوم. آن كه چون رسول دعوت كرد قوم را به دين و اسلام و شريعت، و همه أعمام و خويشان از وى تبرّا كردند، بوطالب ميانِ ۴ نصرت ببست و شرِّ كفّارِ قريش و صناديدِ مكّه ظاهراً و باطناً از وى دفع مىكرد، تا او به قوّتِ بوطالب دعوى مىكرد. مگر دومِ علامات از ظهورِ كفرِ بوطالب اين باشد!
سيوم. چون على اقتدا به مصطفى كرد در نماز، امامْ محمّد و مأمومْ على؛ مدّتى برين رفت تا بوطالب روزى جعفر را مىگويد: يا جعفر صِلْ ۵ جَناحَ ابنِ عمّك؛ تا او نيز اقتدا كرد. مگر علامتِ سيوم از ظهورِ كفر بوطالب به نزديك خواجه اين باشد!
چهارم. در آن وقت كه نامه مىنويسد بوطالب به أهلِ حبشه بدين عبارت در حقِّ مصطفى مىنويسد، ابياتِ ۶ غرّاء نيكو:
تَعَلَّمْ مَليكَ الْحَبْشِ أَنَّ مُحَمَّداًنَبِيٌّ كَموُسى وَ الْمَسيحِ ابْنِ مَرْيَمِ
۷
أتى بِهُدىً مِثْلِ الّذي أتَيَا بِهِفَكُلٌّ بِاَمْرِ اللَّهِ يَهْدى وَ يَعْصِمُ
وَ إنَّكُمُ تَتْلُونَهُ في كِتابِكُمْبِصِدْقِ حَدِيثٍ لا حَديثِ التَّرَجُّمِ
فَلا تَجْعَلوُا للَّهِ نِدّاً وَ أسْلِمُوافَإنَّ طَريقَ الْحَقِّ لَيْسَ بِمُظلِمِ۸
مگر از علاماتِ ۹ كفرِ بوطالب به نزديك خواجه يكى اين باشد!
پنجم. روزى در حالِ حيات و رياست و حرمتِ خويش در حضورِ جمهورِ قريش، فرزندانِ خويش را مىگويد:
إنَّ عَلِيّاً وَ جَعفَراً ثِقَتيعِنْدَ مُلِمِّ الزَّمانِ وَ الْكُرَبِ
وَ اللَّه لا أَخْذُلُ النّبيَّ وَ لايَخْذُلُهُ مِنْ بنِيَّ ذُو حَسَبِ
لا تَخْذُلا و انْصرا ابْنَ عَمِّكماأَخِي لِاُمّي مِنْ بَيْنِهِمْ وَ اَبي۱۰
مگر از علاماتِ كفرِ بوطالب به نزديكِ خواجه مجبّر يكى اين باشد!
ششم. بس معروف است كه در حالتِ آن كه براهين و اظهارِ معجزات نبوّتِ محمّدى متواتر مىشد، بوطالب از آن خرّمى در حضورِ كبراى مكّه اين كلمات مىگويد در حقِّ سيّد - عليه السلام و الصّلوة - :
و أبْيَضُ يُسْتَسْقَى الْغَمامُ بِوَجْهِهِرَبِيعُ الْيَتامى، عِصْمةٌ لِلأَْرامِلِ
يطوفُ بِهِ الْهُلاّكُ مِنْ آلِ هاشِمٍفَهُمْ عِنْدَهُ في عِصْمَةٍ وَ فَواضِلِ۱۱
1.براى تحقيق در اين كلام رجوع شود به تعليقه ۱۸۲.
2.«كه» فقط در نسخه ح.
3.صفحه «۵۱۰» چاپ قديم
4.ميان به معنى كمر است.
5.«صل» به كسر صاد و سكون لام، امر حاضر است از «وصل يصل، كوعد يعد».
6.تحسّر و تأسّف! كلمه «ابيات» مذكور در متن، آخرين كلمه نسخه «ث» است و بقيه كتاب، يعنى از دو كلمه «غراى نيكو» تا آخر كتاب از آن ساقط است و از اين روى در اين مورد از چاپ اوّل نقض به اين عبارت: «اعلان و تبصرة» قديمترين و صحيحترين نسخه كتاب را كه نسخه «ث» باشد با يك دنيا حسرت در اينجا بدرود و وداع مىكنيم؛ زيرا قريب به ربع كتاب كه از اوّل اين صفحه تا به آخر كتاب باشد، از آن نسخه ساقط است.
7.صفحه «۵۱۱» چاپ قديم
8.إيمان أبي طالب، شيخ مفيد، ص ۳۸؛ مجمع البيان، ج ۴، ص ۳۲؛ قصص الأنبياء، راوندى، ص ۳۲۱، ح ۴۳۲؛ الصراط المستقيم، ج ۱، ص ۳۳۲؛ إعلام الورى، ج ۱، ص ۱۱۸.
9.ع: «از علامت».
10.الأمالي، شيخ صدوق، ص ۵۹۸، ح ۸۲۵؛ الفصول المختاره، شريف مرتضى، ص ۱۷۱؛ الطرائف، ابن طاووس، ص ۳۰۵؛ المناقب، ابن شهر آشوب، ج ۱، ص ۳۰۱؛ شرح نهج البلاغة، ابن أبي الحديد، ج ۱۴، ص ۷۶.
11.مراجعه شود به: إيمان أبي طالب، شيخ مفيد، ص ۲۱؛ التوحيد، شيخ صدوق، ص ۱۵۹، ح ۴؛ الأمالي، شيخ مفيد، ص ۳۰۴، ح ۳؛ الأمالي، شيخ طوسي، ص ۷۶، ح ۱۱۰؛ الطرائف، ابن طاووس، ص ۳۰۰؛ و همچنين مراجعه شود به: الكافي، ج ۱، ص ۴۴۹، ح ۲۹؛ صحيح البخاري، ج ۲، ص ۱۵؛ سنن ابن ماجة، ج ۱، ص ۴۰۵، ح ۱۲۷۲ و در اين كتب به بيت اول اشاره دارند.