و اما حديث بوبكر و عمر در مواضع برفت ۱ كه حوالات چنين بر شيعه اصوليّه بىاصل و بىمغز است و ايشان را صحابه و يارانِ رسول دانند و مذهب همين است كه پايه و منزلت و مرتبتِ على ندارند، و هر حوالت كه بيش از اين است دروغ است، و سرمايه ۲ مجبّرى را بنشايد.
و اما آنچه گفته است كه «عبّاس را با آن كرامت كه خداى تعالى او را بدان مخصوص گردانيده است و اجماع است به رأىِ سديد و جاهِ ۳ بزرگ او، رافضيان او را ضعيفرأى دانند و بىحرمت دانند» به خلافِ آن است كه حوالت كرده است؛ كه ناصبيان و مجبّران او را كمقدر و ضعيفرأى و بىحرمت دانند. و دليل برين آن است كه اگر عبّاس را قدرى و منزلتى و مرتبتى بودى به نزديكِ نواصب، امامت در غيرِ وى دعوى نكردندى، و روزِ سقيفه او را با قربت و قرابتْ معزول نكردندى، و غير وى را به امامت ۴ مشغول نكردندى. پس اگر امامت از قِبَلِ خدا است و خداى بوبكر را فرمود، عبّاس را خداى تعالى بىقدر و بىعلم و ضعيفرأى دانسته باشد؛ وگر حوالتِ امامت به امّت است، ايشان عبّاس را ضعيف رأى و بىقدر دانستهاند نه رافضيان. تا خواجه ۵نوسنّى گناهِ خود بر ديگران ننهد و جوابْ جنگ نداند. و السّلام.
و آنچه گفته است كه «از بزرگىِ قدر و قوّتِ رأى عبّاس را ۶ بود كه پدرش وصايت بدو كرد از همه فرزندان»، درين صورت وصايتِ رسول فراموش نبايست كردن كه با حضورِ عبّاس و همه خويشان و صحابه از مهاجر و انصار، به على كرد. ۷ اگر عبّاس به وصايتِ عبدالمطّلب بهتر از همه فرزندان باشد، مگر علىّ مرتضى به تخصيص وصايتِ سيّدِ اوّلين و آخرين بهتر از عبّاس و بوبكر و عمر و عثمان باشد. تا خواجه يا اين حجّت به قولِ خود قبول كند يا آن به دلالت نياورد كه خواب يك نيمه راست نباشد و يك نيمه دروغ.
1.ح: «در مواضع اين كتاب برفته».
2.ح: «كه مايه».
3.در نسخ: «و جاى» و به قرينه عبارت مؤلفِ معترض: «و اجماع امت است بر بزرگى و جاه او» تصحيح شد.
4.ع: «با امامت». ح: «بر امامت».
5.صفحه «۵۱۵» چاپ قديم
6.«را» در نسخه ح نيست.
7.ح: «وصيت به على مرتضى كرد». مراجعه شود به: الكافي، ج ۱، ص ۴۴۵؛ بحار الأنوار، ج ۲۸، ص ۳۰۷.