[ 233 ]
[ شبهه مؤلف فضائح و انكار وجود نص بر امامت على(ع) ]
[ نظريه نص بر امامت و دفع شبهات و ذكر دلايل و مبانى امامت ]
[ گزارش طبرى در حاضر بودن همه صحابه مهاجر و انصار در اعلام خلافت على(ع) ]
[ شبهه مؤلف فضائح در اعلام خلافت على(ع) در سفر و پاسخ آن ]
[ فلسفه عدم ذكر نام على(ع) در قرآن و تفاوت معرفت نبى با معرفت امام و دفع شبهات ]
[ سخن نبوى «اللَّه خليفتى فى اهلى» و مفهوم اهل و اثبات نظر شيعه ]
[ رد دلايل مؤلف فضائح بر انكار نص بر امامت على(ع) ]
آنگه گفته است:
فضيحت شصت و پنجم. رافضى دبدبه مىزند كه على امامِ نصّ بود به قول خداى ۱ و رسول. ۲ اگر گوييم: در قرآن كجا است، گويد: «إنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا»؛ الاية، ۳ دليل بر نَصِّىِ ۴ علىِ بوطالب است. گوييم: اين چه دليلِ ۵خلافت ۶ و امامت كند كه اگر بهدرست ۷ باشد كه در شأنِ على است، بَعْدَما كه خود مسلّم نيست و بسى مفسّران بر آناند كه در شأنِ او خاصّ نيامده است، وگر مسلّم شود، خداى تعالى مىگويد: من ولىِّ شماام، و رسولِ من ولىِّ شما است، و آن مؤمنانى كه در ركوع صدقه دادند، و كدام كس اين را منكر باشد كه خداى و رسول و على ولىِّ مؤمناناند. و مُعاوِنْ و مُحِبِّ مؤمناناند. اين دليل نكند بر نَصِّى بر خلافت. ۸ و از اخبارِ رسول گويند: «أنتَ منّي بمنزلةِ هارونَ مِنْ موسى اِلّا أنّه لا نبيَّ بعدي»، ۹ دليل است بر خلافتِ او. ما بهدرست ۱۰ كرديم كه هارون خليفه موسى نبود بعد از مرگ او، تا تو اين را بر آن حمل نكنى كه خليفه و وصى، يوشع بود نه هارون. و خود چون على را نصّ مىكرد، چرا بر سرِ جمهورِ اصحاب نصّ نكرد؛ چنانكه پوشيده نماندى و هيچ كس انكار نكردى. در سفرى مىبايست و پالانِ شترى مىبايست، چنانكه كسى دزديده كارى كند! مدينه كجا بود!؟ چنانكه شرحِ همه شريعت بر سرِ جمهور صحابه مىكرد، اين كار كه ۱۱ به نزديكِ تو عظيمتر است و با نبوّت برابر است، پنهان مىبايست بىگواه ۱۲ و قباله!؟ تا يكى گويد: حاضر نبودم، يكى گويد:
1.م - ب - ن: «خداى تعالى».
2.م - ب - ن: «و رسول صلى اللَّه عليه و آله».
3.آيه ۵۵ سوره مباركه مائده.
4.م - ب - ن: «دليل مرتضى».
5.صفحه «۶۴۰» چاپ قديم
6.م - ب - ن: «چه دليل به خلافت».
7.م - ب - د: «درست».
8.م: «بر نص بر خلافت». ن: «بر نص و بر خلافت». ح: «بر نصى و خلافت».
9.الكافي، ج ۸، ص ۱۰۷، ح ۸۰؛ الإرشاد، ج ۱، ص ۸؛ الخصال، ص ۳۱۱، ح ۸۷؛ الأمالي، شيخ طوسى، ص ۲۲۷، ح ۳۹۹؛ صحيح مسلم، ج ۷، ص ۱۲۰؛ سنن ابن ماجة، ج ۱، ص ۴۵، ح ۱۲۱؛ سنن الترمذي، ج ۵، ص ۳۰۴، ح ۳۸۱۴؛ مسند ابن حنبل، ج ۳، ص ۳۲، و ج ۶، ص ۳۶۹ و ص ۴۳۸.
10.م: «درست».
11.م - ب - ن - ح: «كه» را ندارند.
12.نسخ: «به گواه».