[ 23 ]
[ معجزه امام رضا (ع) در تبديل نقش بالش ديبا به شير درنده ]
[ دفاع شيعه از معجزات ائمه ]
[ اعتقاد اهل سنت به معجزات گزاف براى متصوفه ]
آنگه گفته است:
۱و رافضيان گويند: على موسى الرّضا ۲ در پيشِ مأمون خليفه مىشد صورتِ شيرى بر بالشى ديبا۳ كرده بودند در حالْ جانور شد و قصدِ مأمون كرد،۴ و اين محالى عظيم است.
امّا جوابِ اين دعوى آن است كه اين حديث در كتبِ شيعه هست و گفتهاند و گويند. پس اگر ۵ خواجه انكار برين دعوى از آن طريق مىكند كه در مقدورِ خدا مانند اين ممكن نباشد، اگرچه خدا را قادر ذات۶ نگويد، آخر از تفسير و تاريخ خوانده باشد كه بارى تعالى عصا را ثعبان كرد در وقتِ موسى - عليه السلام - و از براىِ صالح - عليه السلام - از سنگى ناقهاى بيرون آورد، و آهن در دستِ داود - عليه السلام - مانندِ موم كرد. پس در مقدورِ بارى تعالى ممكن بايد داشتن. و اگر انكار از آن سبب مىكند كه على موسى الرِّضا۷ را اين قدر و منزلت نباشد كه به بركت و حرمتِ او بارى تعالى جَمادى را حيوانى كند، اين سخن فراموش نبايست كرد كه در كتبِ اهلِ سنّت و جماعت مذكور است و از شيوخِ متصوّفه نقل افتاده است و علما و مُذكِّران و عارفانِ سنّى همه سال۸ بر سرِ كرسىها گويند و لاف مىزنند كه شيخ حسينِ منصور الحلّاج روزى بر شيرى سهمناكِ۹ غَضُوب نشسته بود و اژدهايى دَمان را در دست گرفته زنده. از دروازه بغداد درآمد و از گِردِ شهر بگشت و أنا الحق بزد. و اگر آن تغيّر۱۰ متعجّب است كه در كتبِ اصحابِ خواجه چنين است كه حسنِ بصرى در راهِ باديه به
1.صفحه «۷۰» چاپ قديم
2.ع: «على موسى رضا». ب - م: «على الرضا». ح - د: «على بن موسى الرضا».
3.ث: «زيبا».
4.مراجعه شود به: عيون أخبار الرضا عليه السلام، ج ۲، ص ۹۰، ح ۱؛ الأمالي، شيخ صدوق، ص ۲۱۲، ح ۲۳۷؛ روضة الواعظين، ص ۲۱۵؛ المناقب، ابن شهر آشوب، ج ۳، ص ۴۱۷؛ بحار الأنوار، ج ۴۸، ص ۴۲، ح ۱۷.
5.«اگر» فقط در ح - د.
6.م - ح - د: «قادر بالذات».
7.ع: «على موسى رضا».
8.م - ب - ح: «همه ساله».
9.ب - م - ح - د: «سهمگين».
10.ب - م: «آن امر». ح - د: «اين تعين».