گرفته است و زبيده در اين زفاف، برخى از لباسهاى عروسى را به پوران پوشانده است.
از بيانات مذكوره صريحاً معلوم شد كه زبيده بعد از وفات هارون زنده بوده و به مأمون از كشندگان پسرش شكايت نموده و مأمون براى او مستمرّىها و وظايفى قرار داده است و در زفاف پوران - دختر سهل - حضور داشته است. و در آخر همين ترجمه مذكور است: «و كانت وفاتها ببغداد في جمادي الاُولى سنة 216 هجريّة».
تعليقه 96
در وزرا و اصحاب قلم
امّا علىّ بن يقطين؛ ترجمه او در تعليقه 87 گذشت.
امّا فضل بن سهل ذو الرِّياستين؛ ترجمه او در آينده ياد خواهد شد.
امّا ابو الحسن فرات ترجمهاش در همه كتب تَراجم و مخصوصاً كتب مربوط به وزرا مسطور و در همين كتاب آنچه در موارد عديده از او ياد شده براى معرّفى جلالت و عظمت و اثبات تشيّع او كافى است.
امّا رئيس ابو اسحاق مشكوى؛ به شرح حالش واقف نشدهام و در صفحه 237 كتاب نقض اين اسم دوباره آمده است.
امّا شرف الدّين اَنوشروان خالد؛ با آن كه اين شخص نيز از مشاهير وزرا است و ترجمهاش در غالب كتب تراجم مذكور است، با وجود اين، به ذكر ترجمهاى از او كه مختصر و مفيد است در اينجا مىپردازيم:
قاضى شوشترى در مجالس المؤمنين (ج 2، چاپ اسلاميّه، ص 438 - 439) در مجلس دهم - كه در ذكر وزرا است - به ترجمه او پرداخته و درباره او چنين گفته: «شرف الدين اَنوشيروان بن خالد بن محمّد القاشانىّ الفينى. ابن كثير گفته كه او وزير خليفه مسترشد و وزير سلطان محمود غزنوى نيز بوده و او مردى عاقلِ مهيبِ عظيم الخلقه كريمِ شيعى مذهب بود. و حريرى كتاب مقامات را به اشاره او و به نام او نوشته و [در] مدح او قصايد دارد و در پانصد و سى و يك، وفات يافت.
در كتاب تاريخ الوزراء مسطور است كه: «شرف الدين مذكور، در اقسام فضل و ادب و تبحّر در لغات عرب، يگانه روزگار بود و بسيارى از اوقات شريف را در مطالعه علوم معقول و منقول صرف نموده، بر جادّه امانت و تقوا مدّة العمر ثباتِ قدم ورزيده، با وجود علوّ شأن هرگز پيرامن عجب و نخوت نگرديد، چند گاه به وزارت سلطان محمود و مسترشد عبّاسى اشتغال داشت و بعد از شهادت مسترشد به خدمت سلطان مسعود بن محمّد بن ملكشاه رفته مدّت هفت سالِ ديگر، عَلَم وزارت بر افراشت - تا آنكه گفته: - بالجمله انوشيروان تا آخر ايّام حيات، به فراغت روزگار گذرانيد و در عين نيكنامى، متوجّه عالم باقى گرديد و كتاب نفثة المصدور از جمله مصنّفات او است».
امّا عزيز الحضرة علىّ بن عمران الكاشى كه وزير و مشير ملك سلاطين بوده؛ گويا مراد، همان شخص است كه از اُمراى سلطان مسعود غزنوى بوده و ما در سابق، در ترجمه «علاء الدّوله يزد و