باكورة الأثمار و مذكورة الأسحار خوانند، بر در كعبه معظّمه انشا كرده، در وصف مناسك و مشاعر حجّ و تخلّص به مدح ملك الوزراء جمال الدين اصفهانى نموده كه تعميرِ حرم كرده بود و خواصّ مكّه اين قصيده را به زر نوشتند».
در اينجا فقط به نقل ترجمهاى كه فزونى استرآبادى در تاريخ بحيره (ص 407-408) از اين وزير ياد كرده است پرداخته و اين ترجمه را خاتمه مىدهيم: «الوزير اَبوجعفر محمّد، الملقَّب به جواد، المشهور به جمال الدين موصلى، از كريمان زمانه بوده و از وزراى كاردان. چون در جميع فنون، سر آمدِ اقران شد، ملازمت درگاه سلطان محمود بن ملكشاه را اختيار كرد، سالى چند با او به سر برد، چون اتابك زنگى بن آقسنقر، والى موصل و مضافاتِ آن شد، جمال الدين را وزير خود كرد. چون اتابك كشته گرديد و ولدش سلطان سيف الدين غازى، بر سريرِ حكومت نشست، باز جمال الدين موصلى را وزير خود گردانيد. جمال الدّين در وزارت او دست بداد و دهش گشوده به جواد ملقّب گرديد. وقتى در موصل، قحط و غلاى عظيم شد و جمال الدين موصلى را آنچه بود ايثارِ خلق كرد، روزى شخصى نزد او به طلب آمد، هيچ نبود او را، دستار خود را به بازار فرستاده، به ملازم گفت: او قيمت اين را نداند، بفروش و زرش را بدو ده. ملازم گفت: ديگر دستار نمانده، آزرده شد از او، و گفت: اى نادان! دستار از براى ما پيدا خواهد شد و مثل اين ساعتى پيدا نخواهد شد كه محتاجى چنين تسلّى مىشود برو و ديگر مگو».
تعليقه 210
«شاهد بازى»
در آنندراج گفته: «شاهد باز فاسق كه با اَمردان و زنان، بسيار صحبت دارد».
و بنابراين، مراد امرد باز و لوطى كه عمل شنيعِ مرسوم در قوم لوط را انجام دهد، ليكن مىتواند بود كه شاهد مصحّف و محرّف از كلمه شاهين بوده باشد كه در اخبار اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام نهى از آن وارد شده و به معناى شطرنج مىباشد.
تعليقه 211
در برخى از نسبتهاى دروغ مخالفان به ما شيعيان
از قبيل اينكه : «رافضى، حجّ كعبه رها كنند و به زيارت طوس شوند».
راوندى در اوايل راحة الصدور (ص 30-31) گفته: «و خرابى جهان از آن خاست كه عوّان و غمّازان و بددينانِ ظالم، زبان در ائمّه دين دراز كردند و ايشان متّهم كردند و تعصّب و حسد در ميانِ ائمّه ظاهر شد. و عوّانانِ بد دين از قم و كاشان و آبه و طبرش و رى و فراهان و نواحىِ قزوين و ابهر و زنگان، جمله رافضى يا اشعرى در لشكر سلطان افتادند و فرا امرا و سلاطين نمودند كه ما از بهر شما توفير مىآوريم، ظلم را نام توفير برنهادند و خون و مالِ مسلمانان را بنا واجب ريختن و ستدن منفعت خواندند و بدين [بهانه ]ملك با دست گرفتند و قلمِ ظلم در مساجد و مدارس كشيدند و آبِ علما ببردند».