2ـ1) نبوّت در قرآن

خداوند اشخاصى را برمى‌گزيند و به آنان دانشى فراتر از افق فكرى بشر، همراه با دلايل و نشانه‌هاى قطعى به صورت وحى عنايت مى‌كند.
نبوّت از «نبو» اقتباس شده است؛ يعنى هر جاى زمين كه برآمده و بلند باشد. بنابراين نبوّت شأن و مقام عالى است؛ از اين‌رو نبى بلند پايه و گرامى است. ^۱ نبوّت حالتى است الهى و غيبى كه نسبتش به حالت عمومى انسانها نسبت بيدارى است به خواب كه شخص نبى به مدد آن معارفى را درك مى‌كند و به‌وسيله آن اختلافها و تضادها در حيات بشر مرتفع مى‌گردد. اين ادراك از طريق وحى گرفته مى‌شود و فيض الهى است كه با كوشش و رياضت كسب نمى‌شود ^۲؛ بلكه كمالى است كه خداوند به بعضى از بندگان عطا مى‌كند، به منظور اينكه حقايق و معارف را كه از مبدأ علم و مركز حقيقت در جهان پخش مى‌شود، بگيرند و به ديگران برسانند. ^۳
پاره‌اى از اهداف ارسال رسل و نبوّت الهى چنين است: تكامل انسانها ^۴، اتمام حجّت ^۵، از بين بردن اختلاف بين انسانها ^۶، رهنمون شدن به راههاى سعادت و رهايى ^۷، برداشتن قيد و بندها ^۸، روى آوردن مردم به انصاف و دادگرى ^۹، رهانيدن انسانها از سلطه طاغوت ^۱۰، برقرارى صلح و وحدت ^۱۱، تزكيه مردم و تعليم كتاب و حكمت به آنان. ^۱۲
خداوند انبياى عظام را ارسال كرد و آنان را به بشارت و انذار موظّف ساخت تا حجّت را بر مردم تمام كند و آنچه را نسبت به آن جاهل بودند، دريابند. ^۱۳ خداوند رسل را ارسال مى‌كند تا مردم حجّتى بر خداوند نداشته باشند و نگويند براى ما بشير و نذيرى نيامد. انبياء به سوى مردم فرستاده شدند تا