از سوى ديگر، وى يادآور مى‏شود كه رسول و امام در همه احوال و افعال، همچون ديگر افراد بشر و قابل مقايسه با آنان نيستند. وى مى‏نويسد:
و امّا آنچه بر رعيت و امّت حلال است و بر رسول و امام حرام: اوّل زكوة و صدقه است... و از صناعات بسيار است كه امّت را مباح است كردنِ آن چون حجّامى و فصّادى و كناسى و ... و رسول و امام را روا نباشد كردن از براى ركاكتِ صنعت و نفرت امّت؛ تا خواجه ناصبى، رسولِ امين و امير المؤمنين را در همه احوال و افعال، با رعيت و امّت قياس نكند.^۱
والسلام على المهدى الذى يملأ الأرض قسطاًو عدلاً كما ملئت ظلماً و جوراً!