نويسنده بعض فضائح الروافض مىنويسد: «ابن بابويه القمّى الرافضى در كتاب خود آورده است كه چون ابو بكر از دنيا رفت، واخواهان او پيش پسرش محمّد بو بكر آمدند و تقاضا كردند و او در حجره على بود كه مادرش اسماء بنت عميس زن على بود. على او را گفت محراب پدرت را بشكاف و بتى زرّين در آن جاست، برگير و وام پدرت ده».
عبد الجليل جواب مىدهد:
اين دعاوى دروغ و بهتان آن است كه اين معنى در هيچ كتابى نيست از كتب شيعه اصوليه و اگر هست اشارت بايد كردن و باز نمودن و در آخر اين كتاب مصنّف آورده است كه از بو بكر و از هر يكى از صحابه، تركه بسيار ماند و آن را شرح داده است. پس بايست كه محمّد بو بكر از آن تركه، ردّ دين پدرش بكردى تا بدان بت مدفون حاجت نيفتادى. و ديگر آن كه على عليه السلام غيبدان نبود. پس چه دانست كه بتى جايى پنهان است و اگر بوده باشد، بر سبيل گنج و ذخيره بوده باشد، نه از جهت عبادت و سجده، و پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله خبر داده باشد على عليه السلام را، و اللَّه اعلم! و مذهب شيعه در حق صحابه كفر و شرك نيست؛ آن است كه با وجود على مرتضى عليه السلام بو بكر و غير بو بكر را استحقاق امامت نيست به فقد و شرايط موجبه؛ امّا بر ايشان مانند اين حوالت روا نباشد و اين معنى نقصان مرتبه مصطفى عليه السلام باشد كه با نزول وحى و قرآن و ورود جبرئيل عليه السلام رسول صلى اللَّه عليه و آله آشكارا بنكند كه بتى در سجدهگاه است. پس على عليه السلام عالمتر باشد از مصطفى صلى اللَّه عليه و آله، نعوذ باللَّه من شر المقال!۱
نويسنده بعض فضائح الروافض، مطلب ديگرى در باره ابو بكر نقل مىكند كه: «زرارة بن اعين الرافضى گفته است كه: از صادق عليه السلام پرسيدند: تأويل اين آيه (فَيَوْمَئِذٍ لا يُعَذِّبُ عَذابَهُ أحَدٌ * وَ لا يُوثِقُ وَثاقَهُ أحَدٌ)۲ در شأن كيست؟ گفت: در شأن بو بكر است كه بارى تعالى مىگويد: بو بكر را قيامت آن عذاب كنند كه هيچ خلق را آن عذاب نكنند؛ زيرا كه ناحق، پاى بر منبر رسول نهاد...».
جواب قزوينى در اين باره چنين است:
1.همان، ص ۲۷۵ - ۲۷۶. نيز، ر.ك: ص ۵۵۰.
2.سوره فجر، آيه ۲۵ - ۲۶.
