متن فارسى كتاب، قابل ملاحظه است كه برخى نمونه‏هاى آن اشاره مى‏كنيم.

يك. واژگان عربى كم كاركرد

قزوينى، برخى واژگان را كه در ذهن داشته است و كم كاربرد هم بوده‏اند، آورده است، مانند: شفير (آستانه)؛ شطارت(بدكارى)؛ طنفسه (زيرانداز). ^۱

دو. عربى شدن ساخت جمله فارسى‏

اين ويژگى در آثار كسانى مانند ابو الفتوح رازى (مفسّر بزرگ هم روزگار با عبد الجليل قزوينى) و بعدها در آثار واعظ كاشفى هم قابل يافتن است كه بيشتر از توغّل و ممارست نويسنده در متون ادب عرب و تأثيرپذيرى از نگارش و جمله‏بندى بر سياق صرف و نحو عرب ناشى شده است، مانند اين نمونه‏ها:
- اين اسامى كه ياد كرده‏اند نه واضع اند نه صاحب مذهب نه مطاع اند نه مقتدا؛ ناقلانى اند معتمد، مستنبطانى اند امين كافى. ^۲
- چگونه درس فقه و شريعت نباشد جماعتى را كه كتب‏خانه‏هاى ايشان مملو باشد از كتب اصولى و فروعى؟
- مگر به سمع اين قائل نرسيده است كه مرتضاى بغداد را چهار صد شاگرد فاضل متبحّر بوده‏اند دون از دگران؟ ^۳

سه. ساير موارد

در متن كتاب نقض، مواردى مانند تكيه كلام عربى (على زعمه، ^۴ ممكن ^۵) جمع بستن جمع‏هاى عربى (بركات‏ها، ^۶ اصحابان ^۷) جمع مكسر بستن واژه فارسى رهبان (رهبانيه) معرب كردن واژه فارسى(كاشان/ قاشان ^۸) هم به چشم مى‏آيد.