اعتقاد به ضرورت وجود نص بر امام معصوم تا پاى ناشُسته و گرمابه نديده يا كمگرمابه ديده برخى شيعيان؛ از پيشانىِ پينه بسته و سياه زاهدان شيعى تا نحوه تدفين و در گور كردن مردگان. وى در اين راه، نه تنها به همه چيز خرده مىگيرد، بلكه از هر گونه تشبيه و استعاره بهره مىجويد تا بطلان باورهاى شيعى را نشان دهد. در اين راه، گاه شيوه صورت شستن آنان را به گربه تشبيه مىكند، گاه بر اين نكته طعنه مىزند كه فُقّاع را حرام مىشمارند؛ امّا در مسجد مىخورند. گاه از اين كه معجزاتى براى امامان خود بر مىشمارند، حيرت مىكند و زمانى به دليل آن كه سنّت نماز تراويح را فروگذاشتهاند، ملحدشان مىشمارد.
وى تا جايى پيش مىرود كه حتّى فقر و درويشى برخى از شيعيان را دليل نادرستى معتقداتشان مىشمارد و آنان را مانند جهودان، ترسايان، گبركان، و دهريان قلمداد مىكند. زمانى با كمترين شباهتى، حكم كافران را بر شيعيان جارى مىكند و به صِرف آن كه رايت يا پرچم سفيد دارند و ملاحده نيز چنين هستند، آنان را همسنگ مىشمارد.
در برابر اين شيوه پيكار و «شتم و لعن و زور و بهتان» كه «در كتبْ معتاد و معهود نبوده است»، ۱ عبد الجليل رازى تصميم مىگيرد تا پاسخى درخور و مفصّل به آن كتاب دهد. ارمغان اين كوشش، كتاب بعض مثالب النواصب فىنقض «بعض فضائح الروافض» است كه به كتاب نقض معروف شده است. وى كتاب را نه به شيوه ديگر آثار فنّى خود، بلكه به سبكى آسانياب و ساده نوشته است «تا هر خواننده كه بخواند و هر نويسنده كه بنويسد و هر شنونده كه بشنود، از آن بهره تمام برگيرد و فايده بسيار حاصل كند». ۲
عبد الجليل قزوينى در آغاز نوشته خود، صورت نوشته مدّعى را از محتواى آن تفكيك مىكند و اولى را مىستايد و در وصف آن مىگويد: «الحق عباراتى است درست و خوش و سهل»، با اين حال، بر نادرستى محتواى آن اين گونه تأكيد مىكند: «امّا كلماتى