لذا مرحوم شيخ مى نويسد:
فهذا الخبر محمول على الاستحباب، لأناّ قد بيّنا أنه لا وضوء فيه على حالٍ. ^۱
* در باب «حكم الجنابة وصفة الطهارة منها» در مورد شنيدن آيه سجده دار توسط طامث سؤال مى شود، حضرت مى فرمايد:
إن كانت من العزائم، فلتسجد إذا سمعتها. ^۲
شيخ در ذيل روايت مى آورد:
هذه الرواية محمولة على الاستحباب.
* در كتاب صوم، در باره روزه صبى سؤال شده، حضرت فرمود:« ذا أطاقه». ^۳
مرحوم شيخ اين روايت را حمل بر استحباب كرده است.
* در كتاب حج، «باب وجوب حج»، شخصى به امام مى نويسد: من در حالى كه صرورى مذهب بودم، حج تمتع به جاى آوردم؟ امام پاسخ داد: «أعِد حجّك» ^۴ . أعد، حمل بر استحباب شده، نه وجوب، به دليل اين كه امام در روايات ديگر مى فرمايد: فريضه را انجام داده، گرچه اعاده آن بهتر است.
* در كتاب طلاق باب حكم ظهار، محمد بن مسلم از احدهما (امام باقر ع) يا (امام صادق ع) در باره كسى كه يك ماه به عنوان كفاره ظهار، روزه گرفته و بعداً به برده دست يافته سؤال مى كند . امام مى فرمايد: «يعتقها ولا يعتدّ بالصوم». ^۵ اين فرمايش، حمل بر استحباب مى شود نه وجوب؛ چون عتق، افضل از صوم است.
ب. وجه استحباب به اضافه وجه يا وجوه ديگر.
* در باب «المياه واحكامها»، سائل در مورد وضو گرفتن با سؤر (نيم خورده) حايض سؤال مى كند. امام مى فرمايد: «لا» ^۶ . مرحوم شيخ براى پاسخ امام(ع) دو وجه ذكر مى كند: