1. اين روايات مربوط به حايضى است كه نجاست و پاكى را مراعات نمى كند. 2. وجه ديگر اين كه، روايات را بر استحباب حمل كنيم. ^۱
* در باب «نيّت روزه»، روايتى نقل شده كه هر كس در شامگاه، نيّت روزه فردا كند، بايد روزه بگيرد و اگر افطار كرد، بايد قضايش را به جا آورد؛ اما اگر نيّت روزه نداشت، تا زوال شمس مخير است كه روزه بگيرد يا افطار كند؛ اما بعد از زوال، حق افطار كردن ندارد. ^۲
اين خبر بر استحباب حمل مى شود؛ زيرا روايات متعددى دلالت بر جواز افطار در هر وقت از روز دارد. البته محتمل است كه اين حكم، مخصوص قضاى روزه ماه رمضان باشد و اگر بعد از زوال، افطار كند، علاوه بر قضا كفاره هم بايد بدهد. ^۳
* در باب «عدّه نساء» از امام صادق(ع) در مورد زن مطلقه اى كه در عدّه طلاق سوم است سوال شد، كه آيا مسكن و نفقه به او تعلق مى گيرد. امام مى فرمايد: «نعم». ^۴
اين روايت حمل بر استحباب مى شود يا اين كه مقصود، زن مطلقه اى است كه حامله باشد. ^۵
2. حمل بر استحباب مؤكّد؛ گرچه روايت، متضمن لفظ وجوب باشد.
* در باب «الاغسال المفترضات س»، ضمن روايتى نسبتاً طولانى، اغسال متعددى از جمله غسل جمعه، غسل مولود، غسل مُحرم، غسل روز عرفه، غسل ورود به مسجد الحرام، غسل مباهله و استستقا را واجب دانسته ^۶ و اين موارد را بر استحباب تأكيدى حمل كرده و اين گونه استدلال نموده است:
گرچه ظاهراً اين حديث، دلالت بر وجوب اغسال مذكور دارد، اما به جهت وجود روايات متعدد دال بر استحباب اين اغسال، لفظ وجوب را در اين خبر بر استحباب تأكيدى حمل مى كنيم.