لايقصر عن قول النجاشى, لو لم يقدّم عليه. ^۱
11و 12. حسن بن حمّاد و حسين بن حمّاد.
امام(ره) درباره آن دو و رواياتشان مى گويد:
قلت: رواية الحسين ضعيفة لعدم توثيقه. و عن الاستبصار الحسن بدل الحسين, و هو مجهول مهمل. ^۲
13. حسن بن على بن ابى حمزه بطائنى.
او و پدرش از واقفيه بودند.
امام(ره) درباره او كه يكى از مشايخ روايى احمد بن محمد بن ابى نصر بَزَنطى (از اصحاب اجماع) است, چنين مى گويد:
… و أمّا البزنطى, فروى عن… الحسن بن على بن أبى حمزة الضعيف المطعون; عن ابن الغضائرى: «إنّه واقفى, ابن واقفى ضعيف فى نفسه, و أبوه أوثق منه». و قال الحسن بن على بن فضّال: «إنّى لأستحيى من اللّه أن أروى عن الحسن بن على». و قد مَرَّ أنّ ما حكى عن ابن الفضّّال فى على بن أبى حمز,ة ذهب صاحب المعالم الى أنّه فى ابنه الحسن. و حكى الكشّى عن بعضهم أنّ الحسن بن على بن أبى حمزة كذّاب. ^۳
14. حسين بن ابى سارَه.
محقّق اردبيلى, نام درست او را حسن ذكر كرده و آمدن نام حسين را براى او, اشتباه نسخه نويسان تلقّى مى كند و دليل خود را عدم ذكر حسين در كتب رجال و نيز آمدن نام حسن در كتاب «الاستبصار» مى داند. امام(ره) همه آراى او را رد كرده و حسين را به جهت اهمال رجاليان درباره وى, ضعيف مى داند; چنانكه مى گويد:
فإنّ مجرّد وقوعه فيه [أى فى «الاستبصار»] كذلك. و إهمال الحسين [فى كتب