۱۱۹۶.حسين بن محمد اشعرى، از معلّى بن محمد، از ابوالفضل، يعنى: عبداللّه بن ادريس، از محمد بن سنان روايت كرده است كه گفت: در نزد امام محمد تقى عليه السلام بودم، پس ذكر اختلاف شيعيان را جارى كردم. حضرت فرمود كه:«اى محمد، به درستى كه خداى تبارك و تعالى هميشه به وحدانيّت و يگانگى خويش متفرّد و تنها بود، بعد از آن، محمد و على و فاطمه را آفريد، و ايشان هزار روزگار مكث كردند. پس همه چيزها را آفريد و ايشان را در هنگام آفريدن آنها، حاضر گردانيد، و اطاعت ايشان را بر آنها جارى ساخت، و امور آنها را به ايشان وا گذاشت، پس ايشان حلال مى گردانند آنچه را كه مى خواهند، و حرام مى سازند آنچه را كه مى خواهند. و هرگز چيزى را نخواهند، مگر به خواست خداى تبارك و تعالى».
بعد از آن فرمود كه: «اى محمد، اين دين دارى كردنى است كه هر كه آن را پيشى گيرد از دين، به در رود؛ چنانچه تير از نشانه بيرون مى رود، و هر كه از آن باز ايستد، هلاك شود، و هر كه ملازم آن باشد و از آن دست بر ندارد، به حقّ مى رسد. اى محمد، اين را با خود بگير و از آن دست بر مدار».
۱۱۹۷.چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از صالح بن سهل، از امام جعفر صادق عليه السلام كه :«بعضى از قريش به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله عرض كرد كه: به چه چيز بر همه پيغمبران پيشى گرفتى و حال آن كه تو در آخر ايشان مبعوث شدى، و خاتم ايشانى (كه پيغمبرى به تو ختم شد)؟
فرمود كه: من، اوّل كسى بودم كه به پرودگار خويش ايمان آوردم، و اوّل كسى كه اجابت كرد، من بودم، در هنگامى كه خدا پيمان از پيغمبران گرفت و ايشان را بر نفس هاى ايشان شاهد گردانيد كه: آيا من پروردگار شما نيستم؟ گفتند: بلى، تو پروردگار مايى. پس اوّل پيغمبرى كه قبول كرد و بلى گفت، من بودم. پس همه ايشان را پيشى گرفتم به اقرار كردن به خدا» .
۱۱۹۸.على بن محمد، از سهل بن زياد، از محمد بن على بن ابراهيم، از على بن حمّاد، از مفضّل روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: چگونه بوديد در وقتى كه در صورت سايه ها و روح هاى بى بدن بوديد؟ فرمود كه:«اى مفضّل، ما در نزد پروردگار خويش بوديم و كسى غير از ما در نزد آن جناب نبود، و در سايه بانِ سبزى، او را تسبيح و تقديس و تهليل و تمجيد مى كرديم، و غير از ما، هيچ فرشته مقرّب و هيچ صاحب روحى نبود تا آن كه اراده خدا به آفريدن چيزها تعلّق گرفت. پس آنچه را كه خواست آفريد، به آن كيفيّتى كه خواست؛ از فرشتگان و غير ايشان. بعد از آن، علم اينها را به ما رسانيد و خبر اينها را به ما داد».
