۱۱۹۹.سهل بن زياد، از محمد بن وليد روايت كرده است كه گفت: شنيدم از يونس بن يعقوب، از سِنان بن طَريف، از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى گفت: آن حضرت فرمود كه:«ما اوّل اهل بيتى هستيم كه خدا نام هاى ما را مشهور ساخت با تعظيم و تكريم. به درستى كه آن جناب چون آسمان ها و زمين را آفريد، منادى را امر فرمود كه: ندا كند. پس سه مرتبه اين ندا در داد كه: أشْهَدُ أنَّ لا اِلهَ اِلّا اللّه ، يعنى: «گواهى مى دهم كه نيست خدايى، مگر خدا كه جامع جميع صفات كمال است» . و سه مرتبه: أشْهَدُ اَنّ محمدا رسول اللّه ، يعنى: «گواهى مى دهم كه محمد فرستاده خدا است» . و سه مرتبه: أَشْهَدُ اَنّ عَليّا اميرالمؤمنين حقّاً، يعنى: گواهى مى دهم كه على پادشاه مؤمنان است از روى راستى و درستى».
۱۲۰۰.احمد بن ادريس، از حسين بن عبيداللّه صغير، از محمد بن ابراهيم جعفرى، از احمد بن على از محمد بن عبداللّه بن عمر بن على بن ابى طالب عليه السلام ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«خداى تعالى بود در وقتى كه هيچ بودى نبود. پس بودْ و جاى بودْ را خلق فرمود، و نور همه نورها را كه همه نورها از آن منوّر و نورانى شدند، آفريد و در آن نور، روان ساخت از نور خويش كه نورها از آن منوّر شدند، و آن نورى است كه محمد و على را از آن آفريد. پس هميشه محمد و على، دو نورى بودند كه اوّل بودند؛ زيرا كه هيچ چيز پيش از ايشان، به هستى نرسيده بود. پس ايشان متّصل با هم روان بودند؛ پاك و پاكيزه در صلب هاى پاك تا عبدالمطّلب و از آنجا از هم جدا شدند و در پشت دو كس پاك قرار گرفتند: يكى در صُلب عبداللّه و يكى در صلب ابوطالب عليهماالسلام».
۱۲۰۱.حسين از محمد بن عبداللّه ، از محمد بن سنان، از مفضّل، از جابر بن يزيد روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه:«اى جابر، به درستى كه خدا، اوّل چيزى را كه آفريد، محمد و عترت او را كه راه نمايندگان و راه يافتگانند، آفريد. پس ايشان اشباح نور بودند در نزد خدا».
عرض كردم كه: اشباح چيست؟ فرمود: «سايه نور، يعنى: بدن هاى نورانى بى روح. و آن حضرت به يك روح مؤيّد بود كه خدا او را به آن روح تقويت فرموده بود و آن، روح القدس بود كه آن حضرت و عترتش به آن، خدا را مى پرستيدند و از براى همين، ايشان را بردباران و دانايان و نيكوكاران و برگزيدگان آفريد كه خدا را پرستش مى كنند به نماز و روزه و سجود و تسبيح و تهليل و نمازهاى واجبى، و سنّتى را مى گذارند و حجّ مى كنند و روزه مى گيرند».
