۰.اصل: «وَقَالَ : «كِتَابٌ أنْزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُوِلُوا الألْبابِ» ». ^۱

شرح: و گفت در سوره ص كه: اين قرآن كتابى است پر فايده كه فرو فرستاده ايم آن را سوى تو ـ اى محمّد ـ تا مردمان فكر كنند آيت هاى آن را و محكمِ آن را از متشابه جدا كنند و تا به خاطر خود جا دهند فرق ميان آن آيت ها را صاحبان مغزها؛ چه ايشان اقرار مى كنند به اين كه اوّل از پىِ محكمات مى بايد رفت، تا امام حق، معلوم شود و بعد از آن، متشابهات را از او بايد پرسيد و پيروى ظن نبايد كرد.

۰.اصل: «وَقَالَ : «وَلَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْهُدى وَأوْرَثْنَا بَنِى إِسْرائِيلَ الْكِتَابَ * هُدىً وَذِكْرى لِأُولِى الْأَلْبَابِ»^۲ وَقَالَ : «وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ المُؤْمِنِينَ» ». ^۳

شرح: و گفت در سوره مؤمن براى تسلّى پيغمبر صلى الله عليه و آله تا صبر كند بر نگرويدنِ ناخردمندان به او و ايشان را سهل شمرد كه: و هر آينه به تحقيق داديم به سبب وحى، موسى را راستى كه آداب الهى است و داديم بعد از امّت هاى پيغمبران سابق بر موسى، فرزندان يعقوب را ـ كه امّت موسى بودند ـ كتاب، كه تورات است. اين دادن، براى راه نمودن به حق و به ياد انداختن حق، مر صاحبان مغزها را بود. مراد، اين است كه: جمعى كه ايمان نمى آورند، بى مغزند و نزد اللّه تعالى اعتبارى ندارند.
و اللّه تعالى گفته در سوره ذاريات كه: و به ياد انداز مردمان را مضمون آيات محكمات كه مكرّر شده و در آنها نهى از اختلاف از روى ظن هست؛ چه به درستى كه به ياد انداختن آن، فايده مى رساند گروندگانِ به خدا و رسول را. مراد، اين است كه: كمىِ عدد مؤمنينِ منتفعين به آن آيات، منافى حُسن تذكيرِ ^۴ مضمون آن آيات نيست.