آداب الصلاه ......... الصلاه ـ آدابها
الدرايه............ العمل ـ درايته
در مثال اوّل، منظور آن است كه (الآباء) كه در متن صحيفه موجود بوده، به عنوان واژه رأس انتخاب نشده، و همان مضمون را در (الوالدين) يا (الوالدان) جستجو كنيد.
در مثال دوم، مراد آن است كه كلمه (آداب) به عنوان واژه رأس گزينش نشده، ولى در واژههاى تكميلى مورد استفاده قرار گرفته است.
همچنين ......... اين نشانه همراه با عبارت پيش از آن، يعنى رجوع كنيد به ... و منظور ارجاع تكميل است؛ و كاربران را به مباحث ديگرى كه در فرهنگ آمده و به گونهاى مستقيم و يا غير مستقيم به اين واژه مرتبط است، راهنمايى مىكند، مثلاً:
الآفه: ايضا الدّنيا ـ احوالها ـ الآفه، الضلاله ـ آفاتها...
گرچه «الآفه» به عنوان رأس انتخاب شده و موضوعهايى را در ذيل خود دارد، ولى اين كلمه در جاهاى ديگر اين فرهنگ به عنوان تكميلى نيز استفاده شده است، كه اطلاع از آن مفيد است. يا مثلاً:
آل ابراهيم: ايضا اسحاق، يعقوب، اسماعيل، يوسف
يعنى اين چند واژه (يا اسم) كه در فرهنگ نيز موجود است، با آل ابراهيم مرتبط هستند.
د ) / خط موربى كه در ميان اعداد به كار رفته و منظور از آن، جدا كردن شماره دعا از بخشهاى مختلف دعاست. به ترتيب از راست به چپ، شمارههاى قبل از خط مورب، شماره دعا و شمارههاى پس از آن، شماره بخشهاى دعا است. مثلاً 5/17 يا 15/53 اولى يعنى دعاى 17 و شماره 5 و دومى يعنى دعاى پنجاه و سوم و 15 يعنى شماره 15. براى سهولت بيشتر شمارههاى دعا و نمايان بودن آنها براى خوانندگان، به شمارههاى دعاها با اعداد سياه و شمارههاى بخشهاى دعا با اعداد نازكتر آمده است.
هـ ) ،. اين نشانه در دو جا بكار رفته است. يكى در ميان اعداد براى جدا كردن اعدادى كه در يك دعا ولى در چند جا نيازمند آدرسى بوده است. مثلاً 219/47، 49 يا 150/3، 31 يعنى دعاهاى 219 و 150، با شمارههاى 47 و 49 و يا با شمارههاى 3 و