تحقيقاتش مشهود استـ در جاى جاى آثارش، اشاراتى به ديدگاههاى باطنى و حتّى نحلههاى عرفانى مسيحى دارد كه به خصوص از منظر فلسفه و معنويّت تطبيقى، اشاراتى بسيار ارزشمند است. مىتوان گفت كربن در بحث امامشناسى، مىكوشد تا از طريق احيا و بازخوانى آرا و آثار حكيمان ما، تقريرى امروزى از نظريّه امامت ارائه كند. به عبارت ديگر، وى مىخواهد نشان دهد كه چگونه مىتوان آثار اين حكيمان را احيا كرد و نظريّه امامت را به عنوان نظريّهاى كارآمد، در زندگى انسان مطرح ساخت. به علاوه، وى ضمن بيان وجوه تشابه و تمايز ميان مسيحشناسى در مسيحيّت، نظريّه ولايت (قطب) در متصوّفه اهل سنّت و نظريّه امامت در تشيّع، به نوعى، برترى نظريّه امامت را به عنوان كاملترين تبيين براى حيات معنوى، مبيّن مىسازد.
تفريد يا فردانيّت (individuation) يكى از انديشههاى مبنايى كربن است. تفريد به معناى رابطه فردى انسان با عالم معناست. او تأكيد دارد كه آدمى براى ارتباط با خداوند، نياز به قيِّم، به معناى تشكيلات يا مناصب اجتماعى ندارد. رابطه انسان با خداوند يا حتّى با عوالم برتر، از نوع رابطه متوحِّد با «اَحَد» يا «يگانه با يگانه مطلق» (alone with the Alone) است؛ رابطهاى است كه فرد به معناى موجودى منفرد در جامعه، با خداى خويشـ كه يگانه مطلق استـ برقرار مىسازد. به همين دليل، هانرى كربن معنويّتى را كه شكل اجتماعى و عرفى پيدا كند، نقض غرض مىداند. به عنوان مثال، وى با چيزى چون معنويّت كليسايىـ كه معنويّت را با وساطت كليسا و پاپ جستوجو مىكندـ نظر موافق ندارد. در عين حال، سلوك معنوى انسان را بىنياز از هدايت آشناى طريق نمىداند؛ ليكن چنين راهنمايى را در ساحت انفسى، در عالمى وراى عالم مادّى و زندگى اجتماعى جستوجو مىكند. بديهى است كه جمع ميان اين دو، يعنى معنويّت فردى از يك سو و داشتن راهنما (هادى) در ساحت انفسى از سوى ديگر، در نظريه امامت شيعه، به خصوص در تفسير اهل باطن از آن، ميسّر مىشود.
مىتوان گفت: عمدهترين دليل توجّه و علاقه هانرى كربن به تشيّع و امامشناسى