از جمله، معرفت خداوند متعال، اظهار قدرت، رساندن منفعت، ايصال به نعمت جاويدان، اظهار حكمت، انفاذ علم و امضاى تدبير. امام صادق عليه السلام مىفرمايد:
إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لَمْ يَخْلُقْ خَلْقَهُ عَبَثاً وَ لَمْ يَتْرُكْهُمْ سُدًى؛ بَلْ خَلَقَهُمْ لِإِظْهَارِ قُدْرَتِهِ وَ لِيُكَلِّفَهُمْ طَاعَتَهُ، فَيَسْتَوْجِبُوا بِذَلِكَ رِضْوَانَهُ؛ وَ مَا خَلَقَهُمْ لِيَجْلِبَ مِنْهُمْ مَنْفَعَةً وَ لَا لِيَدْفَعَ بِهِمْ مَضَرَّةً؛ بَلْ خَلَقَهُمْ لِيَنْفَعَهُمْ وَ يُوصِلَهُمْ إِلَى نَعِيمِ الْأَبَدِ.۱
همانا خداى متعال خلق را بيهوده نيافريده و آنها را مهمل نگذاشته است؛ بلكه آنها را براى اظهار قدرتش و براى تكليف به طاعتش آفريده است تا با اطاعت از او مستوجب بهشت او گردند. و آنها را نيافريده تا منفعتى را از آنها بدست آورد يا بهواسطه آنها ضررى را دفع كند؛ بلكه خلقشان كرده است تا به آنها نفع دهد و به نعمت ابدىشان برساند.
امام رضا عليه السلام مىفرمايد:
خَلَقَ مَا شَاءَ كَيْفَ شَاءَ مُتَوَحِّداً بِذَلِكَ، لِإِظْهَارِ حِكْمَتِهِ وَ حَقِيقَةِ رُبُوبِيَّتِهِ.۲
او به تنهايى آنچه را خواست، همانگونه كه خواست، آفريد؛ براى اظهار حكمت و حقيقت ربوبيّت خويش.
امام صادق عليه السلام در روايتى ديگر مىفرمايد:
خَلَقَهُمْ لِإِظْهَارِ حِكْمَتِهِ وَ إِنْفَاذِ عِلْمِهِ وَ إِمْضَاءِ تَدْبِيرِهِ.۳
خلق كرد آنها را براى اظهار حكمت و انفاذ علم و امضاى تدبيرش.
ممكن است حكمتهاى ديگرى نيز در خلقت موجودات نهفته باشد كه بيان نشده است.
پس چنانكه مشاهده مىكنيم، هدف از خلقت، يكى نيست تا بتوان به سادگى با از بين رفتن آن اثبات كرد كه خلقت لغو و بيهوده شده است؛ در نتيجه، نمىتوان با
1.صدوق، علل الشرايع، ص ۹
2.همانجا
3.طبرسى، ج ۲، ص ۳۳۸ ؛ مجلسى، ج ۵، ص ۳۱۷