بعد از آن كه او را به آسمان بردند ، بر ساق عرش اشباحى ديد از نور بر صورت خود و نام هر يك بر بالاى سر آن نوشته . گفت : خداوندا ! پيش از من بر صورت من خلقى آفريده اى ؟ گفت : نه . گفت : پس اينها كيستند ؟ فرمود : فرزندان تو و اگر نه غرض وجود ايشان بود ، تو را هرگز نيافريدمى . گفت : پس اينها گرامى ترين بندگان تواند ؟ گفت : آرى اين نام ها را يادگير تا باشد كه در وقت فرو ماندگى به فرياد تو رسند . آدم عليه السلام آن نام ها را تلقى نمود ؛ چنانچه حق تعالى از اين خبر مى دهد : « فَتَلَقَّى ءَادَمُ » پس فراپيش آمد آدم به فراگرفتن و قبول نمودن « مِن رَّبِّهِى » از پروردگار خود « كَلِمَـتٍ » سخنان با بركت و عظمت را كه آن اسماى آل عباست . و از جمله آن معانى است كل اسماى حسنا و كتاب هاى فرستاده شده از جانب خدا و علم او و كلام او سبحانه چنانچه در تفسير كلمات اللّه التامات ، هر يك از دو قرين ، قول بعضى از محققين است .
و نيز از جمله آن معانى است اخبار و احكام و مواعيد ملك علاّم : كما قيل في شرح قوله تعالى : « وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقًا وَعَدْلاً »۱ و حضرت عيسى را ـ على نبيّنا وآله وعليه السلام ـ نيز كلمة اللّه گفته اند . و بالجمله اظهر از معانى مذكوره كه از براى كلمات مسطوره ذكر نموده اند در اين مقام ، آن معنى است كه در شرح فقره شريفه سمت انتظام يافت و هو العالم .
تزيين ثانى : سيّد ابن طاووس ـ عليه الرحمة ـ ذكر كرده است كه : ديدم در صحف ادريس كه چون شيطان گفت : پروردگار[ا] ! مرا مهلت ده تا روز قيامت . حق تعالى فرمود كه : نه وليكن تو را مهلت مى دهم تا روز وقت معلوم . به درستى كه آن ، روزى است كه قضاى حتمى كرده ام كه زمين را در آن روز پاك كنم از كفر و شرك و معاصى و انتخاب مى كنم براى آن روز بنده اى چند از خود كه امتحان كرده ام دل ايشان را براى ايمان ، و پر كرده ام از ورع و اخلاص و يقين و پرهيزكارى و خشوع و راستگويى و بردبارى و زهد در دنيا و رغبت در آخرت كه اعتقاد كنند به حق و عدالت كنند به حق ،
