لمؤلفه

آن كه عالم چو جسم [و] او جان استعلت ارتباط اركان است
مظهر فيض خالق يكتامورد التفات يزدان است
سيد كاينات و ختم رسلصاحب فضل وجود [و] احسان است
هم طبيب خداى لم يزل استهم شفيع گناهكاران است
نرسد خود به غور مدحت اوجبرئيلش اگر ثنا خوان است
تزيين اول : ممكن است كه مراد به قول مضاف به سوى ضمير خطاب در اين فقره شريفه همان معنى بوده باشد كه در كلمه اراده شده است در فقره سابعه ؛ و مؤيّد اين معنى است اتصاف قول مزبور به لفظ «أرضاه» كه اسم تفضيل است بنا بر عدم بدليت چنانچه در فقره متلوّه معلوم گرديد ، و بنابراين اين فقره ، فقره مؤكّده از براى