51؛ انسان 76؛ سجده 32؛ نازعات 79؛ تكوير 81؛ انفطار 82؛ انشقاق 84؛ اعلى 87؛ بينه 98.
بخش دوم: آل عمران 3؛ هود 11؛ حج 22؛ حجر 15؛ احزاب 33؛ دخان 44؛ الرحمن 55؛ حاقّه 69؛ معارج 70؛ عبس 80؛ شمس 91؛ قدر 97؛ زلزله 99؛ همزه 104؛ فيل 105؛ قريش 106.
بخش سوم: نساء 4؛ نحل 16؛ مؤمنون 23؛ يس 36؛ شورى 42؛ واقعه 56؛ ملك 67؛ مدّثّر 74؛ ماعون 107؛ مسد 111؛ اخلاص 112؛ عصر 103؛ قارعه 101؛ بروج 85؛ تين 95؛ نمل 27.
بخش چهارم: مائده 5؛ يونس 10؛ مريم 19؛ شعراء 26؛ زخرف 43؛ حجرات 49؛ ق 50؛ قمر 54؛ ممتحنه 60؛ طارق 86؛ بلد 90؛ عاديات 100؛ كوثر 108؛ كافرون 109.
بخش پنجم: انعام 6؛ اسراء 17؛ انبياء 21؛ فرقان 25؛ قصص 28؛ غافر 40؛ مجادله 58؛ حشر 59؛ جمعه 62؛ منافقون 63؛ قلم 68؛ نوح 71؛ جنّ 72؛ مرسلات 77؛ ضحى 93؛ تكاثر 102.
بخش ششم: اعراف 7؛ ابراهيم 14؛ كهف 18؛ نور 24؛ ص 38؛ زمر 39؛ جاثيه 45؛ بيّنه 98؛ حديد 57؛ مزّمّل 73؛ قيامت 75؛ نبأ 78؛ غاشيه 88؛ فجر 89؛ ليل 92؛ نصر 110.
بخش هفتم: انفال 8؛ توبه 9؛ طه 20؛ فاصر 35؛ صافات 37؛ احقاف 46؛ فتح 48؛ طور 52؛ نجم 53؛ صفّ 61؛ تغابن 64؛ طلاق 65؛ مطفّفين 83؛ فلق 113؛ ناس 114.
با اين كه در اين روايت نام برخى سوره ها (مانند فاتحه 1؛ رعد 13؛ سبأ 34؛ محمّد 47؛ و ماعون 107) سهوا از قلم افتاده، مبناى ترتيب سوره ها كاملاً مشخص است. اين ترتيب برگرفته از دسته بندى خاصّى از ترتيب سوره ها در مصحف رسمى قرآن همراه با برشها يا اجزاء قرائت
^۱
است. اين هفت بخش برشهايى در متن قرآن بر اساس ترتيب مرسوم اند، و در هر بخش تعداد معيّنى سوره (16 ـ 17 تا) قرار گرفته است. اين انتخاب تصادفى يا دلخواهانه روى نداده است. به جز چند استثناى اندك كه منشأ آنها خرابى متن بوده، هريك از بخشهاى هفت گانه با سوره اى با رقم پايين (در ترتيب رسمى) آغاز مى شود و همچنان پيش مى رود تا به بالاترين شماره مى رسد. بدين سان هربخش نوعى برش عرضى در سراسر قرآن ايجاد مى كند.
باآن كه ترتيب سوره ها با تكيه بر مصحف عثمانى چيده شده، اما اساس تقسيم قرآن به هفت پاره براى قرائت امرى متأخر، چه بسا از دوره اموى است.[10]
بنابه روايت ضعيفى ديگر ^۲ ترتيب شش سوره نخست در بخش اول قرآنِ على]ع] چنين