از امّهات المؤمنين اند، چگونه قذف كنند و فحش گويند! و اگر جماعتى منافقان در عهد رسول صلى اللَّه عليه و آله چون مسطح بن اثاثه و حسّان بن ثابت و عبد اللَّه بن ابى و عبّاد بن عبد المطلب، عايشه را اين تهمت نهادند، و حاشا عنها! هفده آيه از قرآن بيامد به برائت ذمّه او و كذب ايشان و در آخر آيه بگفت: (لُعِنُوا فى الدُّنْيا وَ اْلآخِرَةِ)^۱ تا اين تهمت و شبهه بحمد اللَّه و منّه، از اسلام و اسلاميان زائل شد و من در شهور سنه ثلاث و ثلاثين و خمس مأئه، كتابى مفرد ساخته‏ام در تنزيه عايشه در دولت امير غازى عبّاس - رحمة اللَّه عليه - به اشاره رئيس و مقتداى سادات و شيعه سيّد سعيد فخر الدين بن شمس الدين الحسنى - قدّس اللَّه روحهما - و قاضى القضاة سعيد عماد الدين حسن استرآبادى - نوّر اللَّه قبره - به استقصا بر خوانده‏اند و بر پشت آن فصلى مشبع نوشته‏اند و نسخه اصل به خزانه امير غازى‏عبّاس - رحمة اللَّه عليه - بردند و نسخه‏اى ديگر دارند اگر خواهد طلب كند و بخواند تا اعتقاد شيعه اماميه در حقّ ازواج رسول صلى اللَّه عليه و آله بداند و زبان در حقّ ايشان به دروغ و بهتان نجنباند و هر كسى كه عايشه يا حفصه يا يكى از زنان مصطفى صلى اللَّه عليه و آله يا ديگر انبيا را تهمت نهد، ملحد و كافر و ملعون باشد و خون و مالش حلال بود... و چنين حوالت به مذهبى لايق‏تر باشد كه رسولان خداى تعالى را تهمت عشق و فسق و عصيان نهند و درجه زنان انبيا از درجه انبيا، رفيع‏تر نتواند بود. پس چون داوود و يوسف و محمّد صلى اللَّه عليه و آله را عاشق و فاسق و متّهم دانند، زنانشان را نيز متّهم توان دانستن و شيعه كه انبيا را معصوم گويند، زنان ايشان را به قذف و فحش منسوب نسازند.^۲
عبد الجليل در اين باره، در جاى ديگر كتاب بيان داشته:
هر كسى از فريقين خواهد كه اعتقاد شيعه در حق عايشه و اُمّ سلمه و ديگر زنان رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله بداند بايد كه كتاب فى تنزيه عائشة كه ما در دولت امير غازى عبّاس و عهد قاضى القضاة سعيد حسن استرآبادى به اشارت امير سيّد شمس الدين الحسنى - رحمة اللَّه عليهم - ساخته‏ايم برگيرد و بخواند تا