اْلأَمْرِ مِنْكُمْ)¹ پس امامت را اين درجه و فضيلت نهند بى‏شبهت و تقيّه، هر كسى كه خلاف اين داند، ضالّ و هالك دانند بى شبهت و تقيّه.²

دو. جايگاه امام على عليه السلام نسبت به پيامبر صلى اللَّه عليه و آله‏

عبد الجليل پس از نقل قول از نويسنده بعض فضائح الروافض كه نوشته: «و بدان اى برادر كه رافضى، على عليه السلام را تفضيل نهد بر ملائكه و انبيا»، اين گونه به وى پاسخ مى‏دهد:
جواب اين كلماتْ آن است كه مذهب شيعه اصوليه، آن است كه هر يك از انبياى كبار، بهترند از امير المؤمنين عليه السلام كه ايشان هم نص اند و هم معصوم و هم اصحاب وحى خداوندند و على عليه السلام را اين درجه نيست؛ امّا مذهبشان چنان است كه امير المؤمنين عليه السلام بهتر است از هر يك از ملائكه از بهر كثرت ثواب و قبول مشقّت و از بهر آن كه طاعت وى واجب است بعد از مصطفى صلى اللَّه عليه و آله بر مكلّفان و اجماع شيعه است بر آن و در اخبار هست آنچه اين شبهه را زائل گرداند، چنان كه رسول صلى اللَّه عليه و آله گفته است «مثل المؤمن عند اللَّه كمثل ملك مقرّب و إنّ المؤمن اعظم عند اللَّه من ملك مقرّب». و مانند اين اخبار، بسيار است. پس چون مؤمن بهتر است از فرشته، امير المؤمنين عليه السلام اولى‏تر كه نص است از قِبَل خدا و معصوم است از همه خطا.^۳
در ادامه، كلام صاحب بعض فضائح الروافض را ذكر مى‏كند كه: «و چون گفتى كه على نص بود به امامت از قبل خداى تعالى چنان كه رسول صلى اللَّه عليه و آله نص بود به رسالت و معصوم است همچون او و در ميان اين دو، هيچ فرق نباشد در عصمت و نصّيّت و طاعت هر دو واجب باشد. شرم دارى گفتن اگر نه سرت ترسى كه بزنند مصرّح گويى كه: رسالت در ميان هر دو به شركت است».
قزوينى، اين را نيز جواب مى‏دهد:
جواب اين كلمات آن است كه شبهتى نيست كه چنان كه مصطفى صلى اللَّه عليه و آله نص است به رسالت و معصوم است از همه زلّت، امير المؤمنين عليه السلام نيز نص