مدارک و شواهد متعدد فوق‌الذکر، همه حاکي از اين مطلب است که سنت مسلمين پيرامون تدوين اوليه متن قرآن توسط عثمان و کميته منصوب او، حداقل در خطوط کلي قابل اعتماد است. قرآن در دسترس تابعين و ديگران، به عنوان ابزاري وحدت‌آفرين براي مردمان مختلف امپراطوري رو به رشد اسلام، براي تبديل آن به يک جامعه نسبتاً متحد بود.

It is also possible to speculate that the inscriptions at the Dome of the Rock, so distinct in paleographic style from earlier examples of Arabic writing in any medium, owed something to this background as well. As al-Walid called upon a Quran copyist to design his inscriptions at the Great Mosque in al-Madinah, it seems that fifteen or twenty years earlier ‘Abd al-Malik would have had to turn to a similar source. The only pool of such experienced writers that has left a trace, however faint, in the historical sources, is the ashab al-masahif at al-Madinah.
As professional copyists of the Quranic text, these men must very early have developed a standard script with its own conventions - for example, horizontal extensions, hollow rounded letters, the use of strokes for diacriticals on certain letters, and the marking of text divisions with simple ornaments. ^۱
Where else could ‘Abd al-Malik have found an artist capable of laying out his beautiful inscriptions at the Dome of the Rock?

همچنين دقت در سبک باستاني کتيبه‌هاي قبة‌الصخرة، بيانگر اين نکته است که آنها تحول روشني را در خط عربي، نسبت به نوشته هاي پيش از خود دارند که اين همه تأييد ديگري بر پيشينه مذکور مي‌باشد. همانطور که وليد، يک ناسخِ قرآن براي طراحي کتيبه‌هايش در مسجد بزرگ مدينه گماشت، به نظر مي‌رسد که پانزده يا بيست سال قبل‌تر نيز عبدالملک، اقدامي مشابه آن انجام داده باشد.
تنها اثر باقيمانده از چنين نويسندگان حرفه‌اي که ردپايي هرچند ضعيف در منابع تاريخي دارند، اصحاب المصاحف در مدينه مي‌باشند.