الف ـ در نجف:

ـ درس معانى و بيان و بلاغت: شيخ على ثامر (متوفى 1384).
ـ دروس فقه و اصول: شيخ على سماكه (1319 ـ 1390)، سيد حسين مكّى عاملى (1326ـ1397)، سيد محمد تقى حكيم (متولد 1341)
ـ فلسفه و منطق و كلام: شيخ على كاشف الغطاء (1331 ـ 1411)، شيخ محمد حسين مظفر (1312 ـ 1381)، شيخ محمدرضا مظفر (1322 ـ 1383).
ـ نجوم و هيئت: شيخ جليل عادلى.
ـ رياضيات: سيد كاظم حبوبى.
ـ زبان انگليسى: سيد كاظم كشكول.
ـ خطابه : شيخ محمد على قسام (م 1373)، شيخ محمد على يعقوبى (م 1385)، شيخ مسلم جابرى (م 1382).

ب ـ در مصر:

استاد احمد حوفى، عبدالحكيم بلبع، مصطفى زيد (استاد راهنماى رساله دكتراى او)، دكتر على لطفى (كه بعدها نخست وزير مصر شد، و وائلى نزد او درس‏هايى در اقتصاد فرا گرفت.)
بيشتر عمر مرحوم دكتر وائلى، به منبر و خطابه گذشت. در منبر، از اندوخته‏هاى گونه‏گون خود ـ به ويژه قدرت ادبى و سرودن شعر ـ بهره گرفت. كرامت نفسانى، جامعيت علمى و مكارم اخلاق، او را در جايگاه يكى از محبوب‏ترين خطبا قرار داد، تا آنجا كه او را «امير المنابر» لقب دادند. علاوه بر آن، فعاليت‏هاى سياسى در مبارزه با نظام بعثى داشت كه او را به اقامت در دمشق كشانيد.
علاوه بر اين همه، آثارى نيز نگاشت، از جمله:
1 ـ احكام السجون بين الشريعة و القانون. (احكام زندان‏ها، از ديد فقه و حقوق).
2 ـ استغلال الأجير، و موقف الاسلام منه. (احكام كارگران از ديدگاه اسلام).
3 ـ من فقه الجنس فى قنواته المذهبية. (بررسى مسائل جنسيّت از ديدگاه دينى).