توجّه به آيات مذكور تثبيت كرده است. اين اجتماع و اتّفاق كل بشر، در صورتى صحيح است كه معرفت خداى تعالى و توحيد و ربوبيّت و خالقيّت و الوهيّت او امرى نظرى و كسبى نباشد، زيرا نظرى و كسبى بودن با اتّفاق كلّ بر معرفت و توحيد، قابل جمع نيست.
2ـ 6) آيهى «كان الناس...»
كانَ النّاسُ أُمَّةً واحِدَةً، فَبَعَثَ اللّهُ النَّبِـيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ وَأَنْزَلَ مَعَهُمُ الكِتابَ بِالحَقِّ لِـيَحْكُمَ بَيْنَ النّاسِ فِـيما اخْتَلَفُوا فِـيهِ. وَ ما اخْتَلَفَ فِـيهِ إِلّا الَّذِينَ أُوتُوهُ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ البَيِّناتُ بَغْياً بَيْنَهُمْ. فَهَدَى اللّهُ الَّذِينَ آمَنُوا لِما اخْتَلَفُوا فِـيهِ مِنَ الحَقِّ بِإِذْنِهِ. وَاللّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِـيمٍ.۱
مردم، امّتى واحد بودند. پس خداوند، پيامبران را نويد آور و بيم دهنده برانگيخت. و با آنان كتاب را به حق، فرو فرستاد تا ميان مردم در آنچه با هم اختلاف داشتند، داورى كند. و هيچكس در آن اختلاف نكردـ پس از آنكه دلايل روشن براى آنان آمدـ مگر كسانى كه كتاب به آنان داده شد، به خاطر ستم [ و حسدى ]كه ميانشان بود. پس خداوند، آنان را كه ايمان آورده بودند، به اذن خود، به حقيقتِ آنچه در آن اختلاف داشتند، هدايت كرد. و خدا هر كه را بخواهد، به راه راست هدايت مىكند.
نكات
2ـ 6ـ 1) در اين آيهى شريفه، خداوند سبحان، بعثت پيامران را متفرّع بر وحدت امّت كرده است. يعنى چون امّت وحدت داشت و اختلافى ميان آنها نبود، خداوند سبحان پيامبران را در ميان آنان برانگيخت تا آنان را از اين وحدت بيرون آورند. مسلّما اين جمله، بدان معنى نيست كه خداوند سبحان پيامبران را