واسطهى نبوّت و شريعت، از ميان برمىدارد.
در تفسير نمونه هم مىخوانيم:
نخست مىفرمايد: انسانها در آغاز، همه امّت واحدى بودند «كانَ النّاسُ أُمَّةً واحِدَةً» و در آن روز تضادّى در ميان آنها وجود نداشت، زندگى بشر و اجتماع او ساده بود، فطرتها دست نخورده، و انگيزههاى هوى و هوس و اختلاف و كشمكش در ميان آنها ناچيز بود، خدا را طبق فرمان فطرت مى پرستيدند و وظايف ساده خود را در پيشگاه او انجام مىدادند (اين مرحلهى اوّل زندگانى انسانهابود)، كه احتمالاً فاصلهى ميان زمان آدم و نوح را پر مىكرد.
سپس زندگى انسانها شكل اجتماعى به خود گرفت و مىبايد هم چنين شود؛ زيرا انسان براى تكامل آفريده شده و تكامل او تنها در دل اجتماع تأمين مىگردد (و اين مرحلهى دوم زندگى انسانها بود).
ولى به هنگام ظهور اجتماع، اختلافها و تضادها پديد آمد، چه از نظر ايمان و عقيده و چه از نظر علم و تعيين حق و حقوق هر كس و هر گروه در اجتماع. و در اينجا بشر تشنهى قوانين و تعليمات انبيا و هدايتهاى آنها مىگردد تا به اختلافات او در جنبههاى مختلف پايان دهد (اين مرحلهى سوم بود).
در اينجا خداوند، پيامبران را برانگيخت تا مردم را بشارت دهند و انذار كنند.
«فَبَعَثَ اللّهُ النَّبِـيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ». (و اين مرحلهى چهارم بود). ۱
در همهى تفاسير، سخن از اين است كه سبب و منشأ بعثت پيامبران، وجود اختلاف در ميان امّت بوده است نه اتّحاد و وحدت. اين معنا شايد، از نظر بينش اجتماعى بشر امرى درست و نيكو باشد؛ ولى بحث در اين است كه آيا مراد خداوند سبحان از آيهى شريفه هم همين مطلب است يا نه؟ مسلّماً اين معنا خلاف ظهور آيه، بلكه خلاف صراحت آيهى شريفه است. چون آيهى شريفه به روشنى دلالت دارد كه بعثت به جهت وحدت امّت بوده است.
2ـ 6ـ 2) مرحوم آيت اللّه ملكى ميانجى آيهى شريفه راـ با توجّه به رواياتى كه در تفسير آن وارد شده استـ به گونهاى ديگرى معنا كرده و مىفرمايد:
إنّ الموجب و السبب لبعث الأنبياء و الرسل ليس هو اختلاف الناس؛ بل