پس اگر حكم عقل به كفايت ايمان فطرى و عدم لزوم استدلالهاى فكرى متكلّمينـ كه نياز به زمانى طولانى داردـ نبود، چگونه مىشد به ارتداد چنين شخصى حكم كرد؛ درحالى كه آنان مىدانند كه او نه حقيقتى از حقايق آنان را دانسته و نه راهى از راههاى ايشان را پيموده و نه با معلّمى از علماى مسلمين رفت و آمد داشته و نه از الفاظ متكلّمين چيزى برايش مفهوم شد است؟
مرحوم سيّدبن طاووس ادلّه وبراهينى راكه متكلّمان معتزلى وغيرآنان براى اثبات خداوند سبحانه اقامه مىكنند،نه تنهاراه معرفت خداوند حكيم نمىداند، بلكه آنها راانحراف ازفطرت الهى مىشمارد وانسان رامفطوربه معرفت خداوند مىداند ومعرفت راامرى ضرورى وبديهى ونه نظرى وكسبى قلمداد مىكند.ايشان معتقداست كه درفطرت هرانسانى،دلالت اثربه مؤثّروحادث به محدّث وجود دارد.
إنّ فطرة ابن آدم ملهمة معلّمة من اللّه جلّ جلاله بأنّ الأثر دالّ دلالة بديهيّة على مؤثّره بغير ارتياب والحادث دلّك [دالّ] على محدثه. (همان)
همانا خداوند متعال فطرت فرزند آدم را الهام و تعليم كرده كه دلالت اثر بر مؤثّر و حادث بر محدث، بديهى است و جاى هيچگونه شكّ و ارتياب در آن نيست.
ايشان معرفت فطرى را در حقيقت، معرفت بديهى عقلى دانسته و معتقد است كه هر انسانى با ديدن آثار صنع الاهى به خداى صانع پى مىبرد.
امّا بايد توجه داشت كه معرفت خداوند سبحانه اثبات صانع بديهى به معناى دلالت عقلى نيست. يعنى صانعى كه از طريق عقل شناخته مىشود، صانع عقلى است و ارتباطى با خداى تعالى ندارد. بر اساس آيات و روايات، روشن است كه معرفت خداوند سبحانه به تعريف خود اوست و عقل در باب معرفت خدا فاعليّت و مؤثّريّت ندارد، بلكه عقل متأثّر و منفعل از فعل معرّفى خداوند است.
بنابراين، وقتى صحبت از دلالت آيات و نشانههاى خلقت به خالق مىشود، معنايش اين نيست كه عقل از ديدن نظم و صنع و آثار، به مفهوم كلّى ناظم و صانع و مؤثّر منتقل شود؛ بلكه مراد انتقال به خود خداى واقعى حقيقى است كه نظم و صنع و آثار، افعال اوست و راه معرفت خداى واقعى حقيقى (نه ناظم و صانع